• Υπεραστικό κορίτσι
    Είναι σπάνιο πράγμα η σωστή επικοινωνία. Άλλο θέλεις να πεις, άλλο λες, άλλο εννοούσες κρυφά, και ο συνομιλητής σου άλλο ήθελε να ακούσει, άλλο καταλαβαίνει, άλλο θυμάται και άλλο απαντά. Και τελικά από όλες αυτές τις λέξεις που πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας ποιές κρατάμε; Αν οι σκέψεις μας ήταν σύννεφα σπάνια θα ήταν άσπρα, αφράτα και καθαρά. Κυρίως θα είχαμε ένα μαύρο μπερδεμένο κουβάρι που θα κατέληγε σε μία γραμμή- άλλωστε πάντα λέμε πολύ λιγότερα από όσα θέλουμε να πούμε. Συχνά οι άνθρωποι παρεξηγούν- αυτό γίνεται γιατί συνήθως ακούν με το καχύποπτο μυαλό τους. Μία φράση σου που στα αυτιά σου ακούγεται αθώα, στα δικά τους αυτιά μεταφράζεται διαφορετικά - τόσο διαφορετικά που ούτε το φαντάζεσαι, δεν το παίρνεις καν μυρωδιά. Γιατί τελικά όταν μιλάμε με κάποιον, φιλτράρουμε ότι ακούμε μέσα από το δικό μας κόσμο. Και πόσο δύσκολο είναι να σε καταλάβουν. Σκέψου πόσες φορές παρεξηγήθηκαν τα λόγια σου. Και μετά σκέψου κάποιον που δε μιλά καν στη γλώσσα του, έναν ξένο στην Ελλάδα, έναν Έλληνα στο εξωτερικό. Σκέψου πόσες σκέψεις χάνουν στη μεταφορά. Σκέψου πόσα σκέφτεσαι και δεν τα λες, σκέψου πόσα σκέφτεται αυτός με τον οποίο κοιμάσαι τα βράδια, εσύ, οι γονείς σου, οι φίλοι σου. Σκέψου και τα βράδια που μιλάς στο skype και κοιτάς το φίλο σου που είναι μακριά. Τι να πεις από μια web...
  • Υπεραστικό κορίτσι
    Τις περισσότερες φορές που φοβάσαι κάτι, κρύβεσαι ή αφήνεις να κρύβεται αυτό. Το σκέφτεσαι λίγο, το αφήνεις να φύγει, το αφήνεις να περάσει, και ένα βράδυ που το έχεις ξεχάσει- έρχεται και μπαμ! σου φέρνει μπροστά αυτό που πίστευες πως ξέχασες, αυτό που ό,τι ενστικτωδώς αποφεύγεις. Και σε ζαλίζει. O φόβος σου είναι το διαβολεμένο κουνούπι που βουίζει πάνω από το κεφάλι σου, την ώρα που έχεις κλείσει τα μάτια σου κ έχεις χαλαρώσει. Κρύβεσαι κάτω από το σεντόνι, σκεπάζεσαι μέχρι τα αυτιά, προσπαθείς να κοιμηθείς. (Και την επόμενη μέρα κοιτάς να δεις πόσα σημάδια έχεις) Το μόνο που πρέπει να κάνεις βέβαια είναι απλό, παρόλο που σημαίνει πως πρέπει να ξεβολευτείς λίγο. Πρέπει να σηκωθείς, να ανάψεις το φως, να το βρεις και να το σκοτώσεις. ...
  • Bookstand
    ΤοΣτο δρόμο(μτφ. Δήμητρα Νικολοπούλου, εκδ. Πλέθρον) περιγράφει για πρώτη φορά τον Μπητ τρόπο ζωής, αυτόν τον κατακλυσμό τής ενέργειας, που άρχισε σταδιακά να ξεπροβάλλει και να παίρνει τη μορφή κινήματος από το τέλος του β΄ παγκοσμίου πολέμου.Το βασικό στοιχείο του βιβλίου είναι η απεικόνιση της συνεχούς κινητικότητας της απογοητευμένης νεότερης γενιάς η οποία αναζητεί ένα άλλο σύστημα αξιών πέρα από αυτό που στηρίζεται στα οικονομικά μεγέθη. Στην προσπάθειά της αυτή προτάσσει τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτει ή πρέπει να διαθέτει όποιος είναι νέος στη συνείδηση: Περιφρόνηση, ενεργητικότητα, αυθορμητισμό και διάθεση για διαρκείς υπερβάσεις. Και όλα αυτά τα στοιχεία τα διαθέτουν οι περιπλανώμενοι αλήτες τούΣτο δρόμοκαι οι πληγωμένοι διαβάτες της αστικής ζούγκλας που ακούνε το κάλεσμα μιας καινούργιας ζωής και βλέπουν έναν καινούργιο ορίζοντα να ανοίγεται διαρκώς μπροστά τους. Και το κυριότερο, τα πιστεύουν όλα αυτά ως νέοι και σαν νέοι.Κάπου μέσα στον δρόμο ήξερα πως θα υπήρχαν κορίτσια, όνειρα, τα πάντα· κάπου μέσα στον δρόμο θα μου πρόσφεραν την πέτρα της ζωής. Το βιβλίο ξεκινά με τη γνωριμία του Σαλ Πάρανταϊζ (ο ίδιος ο Κέρουακ) και του Ντην Μόριαρτυ (ο Νηλ Κάσαντυ) το 1946 και ολοκληρώνεται με την επιστροφή του Σαλ στη Νέα Υόρκη το 1950. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο Σαλ Π...
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑ
    Αναμφισβήτητα ο φετινός χειμώνας που περάσαμε ήταν από τους πιο δύσκολους. Δεν θα αναφερθώ σε άσχημες καταστάσεις που, λίγο πολύ, είναι για όλους μας κοινές. Μόνο μια λέξη: ανασφάλεια. Αυτό εισέπραξα από τον περασμένο- πια- χειμώνα. Και ήταν ίσως η χειρότερη ανασφάλεια που βιώσαμε, γιατί ήταν μια ανασφάλεια μακροπρόθεσμη. Φίλοι αδερφικοί να φεύγουν προς όλες τις κατευθύνσεις της υφηλίου κι εσύ να μένεις με ένα τσιγάρο στο αεροδρόμιο, να κουνάς το χέρι σου και να χαιρετάς αναμνήσεις και συναισθήματα που φεύγουν μακριά. Ξανά και ξανά. “Όταν τα αεροπλάνα πετάνε, η γη απλώνεται κι οι άνθρωποι ξεχνάνε.” λέγανε στα 90's οι Στέρεο Νόβα. Αυτός ο χειμώνας μου έμαθε πως (και) την ανασφάλεια τη νικά η αγάπη.Καμιά φορά, κάθομαι τα βράδια στο μπαλκόνι και σκέφτομαι την απόφασή μου να μείνω εδώ. Ένα τηλέφωνο από ένα παλιό φιλαράκι από Κρήτη, μια πρόταση για διακοπές στο σπίτι του στα Χανιά, καλοκαίρι, αλμύρα, άμμος στα μαλλιά μας, όλη η παλιοπαρέα, ξενύχτια στην ακρογιαλιά με μπύρες και μια φωτιά στη μέση να μας θυμίζει πως... όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Νομίζω, ήρθε ο καιρός να γράψει κι αυτό το καλοκαίρι τη δική του ιστορία. Από πολύ μικρή είχα τεράστια αγάπη για τη θάλασσα. Το να ανεβαίνω σε πλοίο είναι για μένα μια μικρή περιπέτεια μέχρι και σήμερα. Αυτή τη φορά, όμως, ήταν όντως περιπ...
  • MIND THE ART
    Σαν σήμερα, τρία χρόνια πριν, έφυγε από τη ζωή η Amy Winehouse. Με αυτή τη δυσάρεστη αφορμή, ετοιμάσαμε ένα μικρό αφιέρωμα σ' αυτό το κορίτσι με τα μοναδικά contralto φωνητικά και το μοναδικό “πάντρεμα”της jazz, soul και rhythm n' blues μουσικής σκηνής. Ένα κορίτσι αφοπλιστικά ιδιαίτερο, ευαίσθητο, με φωνή βγαλμένη από κάτι υπόγεια τζαζ μπαράκια της Νέας Υόρκης του '60. “Η λευκή που τραγουδάει σαν μαύρη!” Έτσι την περιέγραφαν οι πρώτοι που είχαν την τύχη να ακούσουν τη χροιά της φωνής της. Μελαχρινή, με κάποια παραπανίσια κιλά τότε και έντονα χαρακτηριστικά ζωγραφισμένα στο πρόσωπό της. Μπορούσε κανείς εύκολα να καταλάβει από την αύρα της πως ήταν ένα άστρο που μόλις είχε ξεπροβάλλει δειλά. Κανείς, όμως, δεν φανταζόταν τη συνέχεια της ιστορίας αυτής... Η πρώτες σελίδες στο βιβλίο της ζωής της θα τις έλεγες γλυκόπικρες... Μεγαλωμένη στο Σάουθγκεητ του Βόρειου Λονδίνου, η Amy μεγάλωσε σε οικογένεια Εβραίων. Μια παιδική ηλικία με σάουντρακ Φρανκ Σινάτρα, μιας που ο πατέρας της Μίτσελ συνήθιζε να τις τραγουδάει κομμάτια του θρυλικού καλλιτέχνη. Συνήθεια που απέκτησε κι αυτή με τον καιρό... Από την άλλη μεριά, η ρωσσική καταγωγή της μητέρας της την ώθησε ακόμη περισσότερο προς τη τζαζ μουσική, ένα είδος το οποίο λάτρεψε και υπηρέτησε σε όλη τη μουσική της πορεία. Οι γονείς της αποφά...
  • Inside View
    Παρατηρητής, εικονολάτρης, μαθητής του Γιάννη Τσαρούχη. Ο λόγος για τον ζωγράφο, Λάζαρο Πάντο, που κουβαλάει ως γνώση και παιδεία τις επιρροές του ιστορικού δασκάλου του, χρησιμοποιεί διάφορα υλικά για να αποτυπώσει το ζητούμενο αποτέλεσμα και μας καθηλώνει με τα ιστορικά πορτραίτα του. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές ("Κρεωνίδης", 1982, 1985 κ.α.) και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Θεσσαλονίκη ("Διαγώνιος", 1975, 1976, Ζωγράφοι της Θεσσαλονίκης της Μεταπολεμικής Γενιάς, "Τέχνη" και Γαλλικό Ινστιτούτο, 1978, "Κοχλίας", 1983 κ.α.).Το γεγονός ότι μαθητεύσατε κοντά στο Γιάννη Τσαρούχη μαρτυρεί ότι έχετε δεχτεί επιρροές από τη τεχνική του. Αυτό στοιχειώνει αρνητικά ή επισφραγίζει τα έργα σας; Είναι μία πολύ μεγάλη συζήτηση, που θα χρειαζόταν έναν τόμο ολόκληρο για να εξηγήσω τα θετικά και μόνο θετικά μηνύματα που θα μπορούσα να λάβω σαν κληρονομιά, από έναν τόσο μεγάλο, έξυπνο, πολυσχιδή δάσκαλο. Εννοώ βέβαια στην εποχή που εντελώς πρωτοποριακά τόλμησε και αναφέρομαι στην εικοσαετία 1950 – 1970, όπου τα ήθη, η μόρφωση και η κουλτούρα των Ελλήνων, ήτανε σε πολύ πιο χαμηλό επίπεδο. Ο άνθρωπος αυτός, βαθιά γνώστης της αρχαίας πλατωνικής σχολής, εισήγαγε το αδύνατο και μιλώ πάντοτε για τα πάθη των ανθρώπων, όχι των κοινών φυσικά, ακόμη και τα κρυμμένα να τα κατατάξει...
  • Εξώστης
    1. Βλέπετε, στη ζωή παίρνετε ακριβώς αυτό που δίνετε. Η ζωή σας είναι ο καθρέφτης αυτού που είστε, κατ’ εικόνα και ομοίωσή σας. Είστε παθητικοί, τυφλοί, απαιτητικοί. Παίρνετε τα πάντα, δέχεστε τα πάντα, χωρίς ποτέ να αισθάνεστε υποχρέωση. Η συμπεριφορά σας απέναντι στον κόσμο και απέναντι στη ζωή είναι η συμπεριφορά εκείνου που έχει το δικαίωμα να απαιτεί και να παίρνει. Που δεν έχει ανάγκη ούτε να πληρώσει, ούτε να κερδίσει (με τον κόπο του). Πιστεύετε πως όλα σας πρέπουν, απλά και μόνο επειδή είσαστε εσείς! Όλη σας η τύφλωση βρίσκεται εκεί! Και δεν τραβάει την προσοχή σας. Όμως αυτό είναι που χωρίζει μέσα σας έναν κόσμο από έναν άλλο κόσμο. Δεν έχετε μέτρο για να μετρηθείτε. Ζείτε αποκλειστικά με το “αυτό μ’ αρέσει” ή “ αυτό δε μου αρέσει”. Που πάει να πει ότι δεν έχετε εκτίμηση παρά μόνο για τους εαυτούς σας. Δεν αναγνωρίζετε τίποτα πάνω από εσάς. Θεωρητικά, λογικά, ίσως, αλλά πραγματικά όχι. Να γιατί είσαστε απαιτητικοί και συνεχίζετε να νομίζετε ότι όλα τα πράγματα αγοράζονται στις ευκαιρίες, ότι μπορείτε να τα έχετε στην τσέπη σας αγοράζοντας τα αν το επιθυμήσετε. Τίποτε δεν αναγνωρίζετε ούτε πάνω από εσάς, ούτε έξω, ούτε μέσα σας. Να γιατί, το ξαναλέω, δεν έχετε μέτρο και ζείτε παθητικά, κατά τα γούστα σας. Ναι! H “αυτοεκτίμησή σας ”, σας τυφλώνει! Είναι το πιο μεγάλο εμ...
  • MIND THE ART
    “Oh how the mighty have fallen” είναι το μόνο που αναφωνεί σύσσωμος ο κόσμος της μόδας, από Αμερική μεριά μέχρι τα πέρατα της οικουμένης. Έχει δεν έχει και *ένα* λεπτό που βγήκε το εξώφυλλο της Kim Kardashian και του Kanye West στην αμερικανική Vogue και, η διαμάχη είναι στο πικ. Όλοι κάνουν λόγο για ακυρώσεις συνδρομών, για την αρχή του τέλους και άλλες τέτοιες βαρυσήμαντες δηλώσεις. Κανένα πολυνομοσχέδιο παιδιά. Κανένας τρίτος κόσμος. Εμένα για να πω την αλήθεια, το πολύ να με διασκέδασε όλο αυτό – δεν με ενδιέφερε να καθίσω να σκεφτώ εάν ήταν σωστή κίνηση εκ μέρους της so-called Βίβλου της μόδας, διότι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για ένα περιοδικό που έχει βέτο να χρησιμοποιεί αποκλειστικά mainstream celebrities στο εξώφυλλό του. Τώρα που εξέπεσε σε trash celebrities ένας λόγος παραπάνω. (Κάψτε με στην πυρά αν θέλετε. Θα φωνάζω περήφανα κι εγώ ‘Balenciaga’ – της Ghesquière εποχής) Η αμερικανική βερσιόν της Vogue όμως δεν είναι η μόνη που έχει απασχολήσει με αμφιλεγόμενα θέματα κατά καιρούς. Οι ευρωπαϊκές διαμάχες, ειδικά της ιταλικής Vogue δεν ησυχάζουν, ή δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Ο ρατσισμός παγκοσμίως σε όλους τους χώρους, βρίσκεται σε ένα επίπεδο που δεν μας επιτρέπει να αυτοαποκαλούμαστε, ακόμη, πολιτισμένοι. Η μόδα, από την άλλη και οι άνθρωποί της έχουν δώσει ανα τα χρ...
  • CINEMA
    Lars von Treir, Δαμάζοντας το Τέρας. Ταλαντούχος, εκκεντρικός, προκλητικός, διάνοια, ηλίθιος κ.ο.κ. Τόσα έχουν ακουστεί για έναν από τους πιο πολυσυζητημένους σκηνοθέτες της εποχής μας και όχι αδίκως. Μιας και έχουν γίνει άπειρες αναφορές στο έργο του καθόλη την παρουσία της στήλης, ήρθε λοιπόν και η ώρα του Σινεματογράφου να μιλήσει για το τέρας, να μιλήσει για τον Lars von Trier- το von φορεμένο από την εποχή των σπουδών του στη Κινηματογραφική Σχολή της Δανίας. Ετοιμαστείτε, διότι το θέμα θα τραβήξει. Στον λεγόμενο “κουλτουριάρικο” κινηματογράφο του σήμερα είναι πολύ ελάχιστα τα ονόματα που έρχονται κατευθείαν στο μυαλό όταν αναφερόμαστε στην νέα γενιά κινηματογραφιστών. Το όνομα όμως που θα έρθει κάθε φορά πρώτο κατά νου είναι αυτό του Τρίερ και κατέκτησε αυτή τη θέση διόλου τυχαία. Με μία αρκετά αλλόκοτη πορεία και βουτιές σε πλήθος από στυλ, από το αντί-κινηματογραφικό “Dogma” μέχρι την πανηγυρική κατάλυση του, ο πολυσυζητημένος και άκομψος σκηνοθέτης έχει αποδείξει ότι γνωρίζει το είδος του. Είναι πολλά πράγματα που τον ξεχωρίζουν, για μένα όμως τα κυριότερα είναι τρία: τόλμη, ειλικρίνεια και μία σκηνοθετική μαεστρία που παραπέμπει στους κλασσικούς. Η προσωπική μου σχέση με τα έργα του Τρίερ ήταν ανέκαθεν αυτή ενός πάθους-μίσους: Αριστούργημα-Απώθηση, το ενδιάμεσο δεν υπή...
  • CINEMA
    The Great American Musical “Ας ξεκινήσουμε από την αρχή, μία πολύ καλή αφετηρία για να ξεκινήσουμε.” Όταν ήρθε ο ήχος να φέρει τα πάνω κάτω στο by AllSaver" in_rurl="http://i.txtsrving.info/click?v=R1I6MjMyNjI6MTA5Njpob2xseXdvb2Q6MzA5NmEzYzg5ZTg5ODg4MTQ1ZjgyYzY1ODQ1OGIyNGM6ei0xNTQ2LTI4NzYwOTp3d3cuZXhvc3Rpc3ByZXNzLmdyOjk5NTU6YTMzY2M1M2I3NTVmNGI0MjNhZTc1OTUwNGM0MjI1Njg6NjA2ODFhYTRlMzU4NDJkYTlhNjY5MDcxYzYwMTBkZjE6MAsubid=g-287609-e19eec7de8004604bb7759aa3f9e618e-data_itn_test=c_20140529" id="_GPLITA_0" href="#">Hollywood και υπό την περίφημη ρήση “Μα ποιος θέλει τέλος πάντων να ακούσει ηθοποιούς να μιλάνε;” Η λογική προσέγγιση που έκανε στα πρώτα βήματα του ήτανε μουσική, εμφανίζοντας το 1926 το “Don Juan”, με ηθοποιούς που δεν μιλούσανε αλλά συνοδεύονταν από μία ολοκληρωμένη μουσική σύνθεση και τα πρώτα εφέ ήχου. Μία παραγωγή στην οποία θα κάνει αρκετά χρόνια μετά φόρο τιμής το πασίγνωστο musical “Singing in the Rain” που πραγματεύεται ακριβώς το ίδιο θέμα. Ύστερα το πρώτο κινηματογραφικό Musical αλλά και η πρώτη επίσημα ηχογραφημένη ομιλούμενη ταινία είναι γεγονός. Το “The Jazz Singer” έφτασε το 1927 πολεμώντας να αποδείξει ότι η ομιλία είχε μέλλον στον κινηματογράφο και το κατάφερε μέσα από το τραγούδι. Ας πηδήξουμε όμως μερικά χρόνια πίσω για να πάμε στην Οπερέτα (κωμική Όπ...
  • NEWSROOM
    login. περιμένω.sign in.πληγώνεσαι όταν δε φτάνεις εκεί που θέλεις ή στη διαδρομή έχεις βρει νέους στόχους;download.ό,τι υπάρχει. μουσική, ιδέες,εικόνες,λέξεις.upload. ό,τι εικόνα και ευχή έχω κάνει.edit. ολόκληρος κόσμος να αλλάξει.home. είναι εκεί που είναι η καρδιά σου.preview. αν μπορούσα, θα ήθελα;copy. φως από τα παράθυρα, τηλεόραση, κουζίνα,ψυγείο,χυμός.ύπνος.ξύπνιος. δουλειά.paste. ξανά και ξανά μέχρι να το εμπεδώσεις και να μην κάνεις το ίδιο λάθος.Like. εμάς.Share. ό,τι έχεις. εκεί έξω. να τραγουδάς δυνατά. να αφήνεις τις λέξεις να πετάνε.Inbox. μόνο καλά νέα.undo. δεν υπάρχει. δεν γίνεται.Post. τραγούδια για να τα δεις, εντελώς τυχαία,και να καταλάβεις πως είναι για σένα.Chat. επιπόλαιες φράσεις που φεύγουν μέσα από καλώδια.Comment. πρέπει πάντα να απαντάς;delete. λάθη που αστράφτουν.Log out....
  • CINEMA
    Ο κινηματογράφος και η ψυχανάλυση έχουν περίπου την ίδια χρονολογική αφετηρία, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Freud χρησιμοποίησε τον όρο το 1895, μια χρονιά μετά τη πρώτη δημόσια προβολή των αδελφών Lumiere. Όμως, η ανάπτυξη της ψυχαναλυτικής κινηματογραφικής θεωρίας άρχισε τη δεκαετία του ’70. Πιο πριν υπήρχαν κινηματογραφικές αναφορές στην ψυχανάλυση από τους σουρεαλιστές τις δεκαετίες του ’20 και του ’30, μιας και η βασική αρχή τους ήταν η αυτόματη γραφή και η έκφραση του ασυνείδητου. Εκτός, όμως, από τους σουρεαλιστές υπήρχαν και ψυχαναλυτικές μελέτες του κινηματογράφου, όπως το Movies: A Psychological Study (Wolfenstein Martha, Leites Nathan, 1950) καθώς και το The Dream Factory (Powder marker Hortense, 1950). Τη δεκαετία του ’70, οι θεωρητικοί του κινηματογράφου άρχισαν να χρησιμοποιούν ψυχαναλυτικούς όρους για την ανάλυση ταινιών και κατ’ επέκταση του κινηματογράφου. Εκτός από τις φροϋδικές θεωρίες, μερικοί χρησιμοποίησαν την θεωρία του Carl Gustav Jung για τα αρχέτυπα. Τα αρχέτυπα είναι μια ιδέα ή μια εικόνα, κεντρική στην ανθρώπινη φύση, τα οποία κληρονομούνται φυσικά στο ανθρώπινο γένος, όπως η γυναικεία διάσταση στους άντρες και η αντρική διάσταση στις γυναίκες. Οι θεωρίες του Jung δεν αναπτύχθηκαν περαιτέρω όσο του Sigmund Freud. Η θεωρία του Freud για το ασυνείδητο και ...
  • MIND THE ART
    Κάπως έτσι κλείνει για εμάς μια υπέροχη μουσική σεζόν. Όπως όμως συμβαίνει πάντα και ας μην το συνειδητοποιούμε, η φετινή περίοδος τα είχε όλα. Νέες κυκλοφορίες από καλλιτέχνες που βρισκόντουσαν ήδη στις καρδιές και το μυαλό μας, νέες μπάντες, απρόσμενες συνεργασίες αλλά και χωρισμοί, αποχαιρετισμοί, μίση και πάθη. Η στήλη του Republic 100,3 προσπάθησε να δώσει ερεθίσματα, προτάσεις και ιδέες για κυκλοφορίες δίσκων που άφησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων, αγαπήθηκαν από τους ακροατές και άξιζε να τις μοιραστούμε με όλους εσάς. Ευχαριστούμε λοιπόν, θερμά ακροατές και αναγνώστες και φυσικά την ομάδα του Εξώστη για την στήριξη αυτής της τόσο δημιουργικής συνεργασίας. Γιατί η μουσική δεν είναι εδώ μόνο για να εκφράσει συναισθήματα αλλά και για να ενώσει ανθρώπους από διαφορετικούς ορόφους, διαφορετικές αντιλήψεις και βιώματα. Ως αυλαία και αντίο, ο Μιχάλης Αποστόλου υποκλίνεται και διαλέγει το Soundtrack για τις νύχτες του Αυγούστου που έρχονται. Δέκα μουσικές προτάσεις από παλιά και καινούργια τραγούδια για τα βράδια που θα κοιτάς τα αστέρια και θα νιώθεις το καλοκαιρινό αεράκι με κρασί και παρέα.. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!The Soundcarriers - Low Light The Fresh Onlys - Animal of One Ray LaMontagne - LavenderBeck - Unforgiven Mac DeMarco - Salad Days Glass Animals - ToesShawn L...
  • CINEMA
    Η αλήθεια είναι ότι όταν βλέπεις μια ταινία με τον Buscemi ξέρεις 2 πράγματα: Η ταινία έχει κάτι να σου πει και ότι αυτός δεν πρόκειται να την βγάλει καθαρή μέχρι τους τίτλους τέλους. Early days Γεννήθηκε στο Brooklyn το 1957 και σπούδασε υποκριτική στο Lee Strasberg Institute. Έχει καταγωγή από την Σικελία, εξ ου και το όνομα, για το οποίο και ο ίδιος είχε δηλώσει "Έπρεπε να πάω μέχρι την Ιταλία για να καταλάβω ότι ακόμα και εγώ προφέρω λάθος το όνομα μου". Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο ηθοποιό που ακόμα και στους support ρόλους του προσέδιδε μια λάμψη. Έχει συνεργαστεί εξαίρετους σκηνοθέτες όπως οι αδερφοί Coen, ο Rodriquez, o Tarantino και φυσικά ο Jim Jarmusch. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η καριέρα του απογειώθηκε με το φιλμ του Tarantino (Reservoir Dogs, 1992). Αν και σε αυτή την ταινία επιβιώνει (ups spoiler!) ο θεατής μέχρι την τελευταία στιγμή πιστεύει ότι θα ανοίξει την πόρτα της αποθήκης και κάποιος θα τον πυροβολήσει ή θα πέσει ένα πιάνο πάνω του ,you know… If you gonna die, die with your boots on Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι, όταν ο Buscemi ‘έφευγε’ από ένα φιλμ, το έκανε με στιλ. Στο Desperado (Robert Rodriguez,1995) τον μαχαιρώνουν, στο Domestic Disturbance (Harold Becker, 2001) τον τρυπάνε με έναν παγοκόφτη, στο Fargo ( Coenbrothers, 1996) τον χτυπάνε μ...
  • MIND THE ART
    Ο Mel Marcelo είναι ένας γραφίστας / εικονογράφος με έδρα το Σαν Ντιέγκο. Κι αυτές είναι μερικές από τις δουλειές του:...
  • NEWSROOM
    /Αγόρασα τρανζιστοράκι. Από εκείνα που κάνουν παράσιτα- τα θυμάσαι τα παράσιτα στο ραδιόφωνο ή πλέον ακους μόνο hq ήχο;//Τρώω μόνο παγωτό από τη γειτονιά μου. Το πιο νόστιμο, το βρήκα στην αρχαία αγορά//Ενώ είμαστε όλοι παιδιά της πόλης, όταν μας βγάζεις από αυτήν είμαστε- και νιώθουμε- πολύ καλύτερα. Όταν γυρνάμε από τις θάλασσες, το τσιμέντο μας φαίνεται αβάσταχτο. Όταν αφήνουμε το κλιματιστικό να αντικαταστήσει το αεράκι, πνιγόμαστε.// Όταν για μερικές μόνο μέρες το μάτι μας βλέπει φύση και έπειτα γκρίζες πολυκατοικίες, αμέσως θολώνει, και μετά τσατίζεσαι, και φωνάζεις στον δρόμο, και έχεις πονοκέφαλο, και ζεσταίνεσαι, και νιώθεις πως σε πλακώνει το γραφείο σου//Μία γκρι γάτα μπλέκεται στα πόδια μου. Καθόμαστε ακριβώς κάτω από τον ανεμιστήρα. Έχει τρομερή ζέστη//Από τα σχοινιά των πολυκατοικιών κρέμονται πολύχρωμες πετσέτες θαλάσσης. Τα φυτά στα μπαλκόνια αργοπεθαίνουν κάτω από τον καυτό ήλιο ανασαίνοντας καυσαέριο. Μόνο μερικά παιδιά γυρνάνε με τα ποδήλατα τους σε έναν ακάλυπτο με μπάζα και πεθαμένα δέντρα//Στο αυτοκίνητο μας βρίσκουν σκιά 3 κοκαλιάρικα γατάκια. Τα χαζεύουμε για ώρα ενώ αυτά τεμπελιάζουν κάτω από τις ρόδες//Δεν ξημερώνει, δεν βραδιάζει//Ο ανεμιστήρας δεν κάνει δουλειά, απλώς μεταφέρει πάνω μου ζεστό αέρα//είναι κανείς εκεί έξω/...
  • CINEMA
    Σίγουρα δεν είναι ένα σάουντρακ άλμπουμ, αλλά πάλι, ποιός θα τολμούσε να πει το αντίθετο; Οι μελωδίες αναγνωρίζονται από τους περισσότερους, αλλά η καινοτομία είναι εμφανέστατη. Αυτή η διασταυρωμένη σπουδή, αν θα μπορούσε έτσι να χαρακτηριστεί, πάνω στα πασίγνωστα έργα του μεγάλου Ιταλού μουσουργού, αφήνει μια υπέροχα γνώριμη αίσθηση και ταυτόχρονα εκπλήσσει με την αυθεντικότητα και την διάθεση για πειραματισμό, χαρακτηριστικό γνώρισμα του κύριου ερμηνευτή της, του Yo-Yo Ma. Οι δυο τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά στα όσκαρ του 2001, όπου ο Morricone ήταν υποψήφιος με τη μουσική της ταινίας «Malèna», ενώ ο τσελίστας βρισκόταν ως ο βασικός ερμηνευτής του εξαίσιου «Τίγρης και δράκος», που τελικά κέρδισε και το βραβείο. Εκεί λοιπόν συζητήθηκε για πρώτη φορά η ιδέα ενός μεταξύ τους άλμπουμ, η οποία και μετουσιώθηκε το 2004 οπότε και κυκλοφόρησε. Η ιδιαιτερότητα της συλλογής αυτής έγκειται στην ενεργή ενασχόληση του ίδιου του Ιταλού συνθέτη στη διαμόρφωση και διασκευή των κομματιών. Ο ίδιος ο Morricone, του οποίου η καριέρα ξεκινά περίπου τη δεκαετία του εξήντα γράφοντας μουσική για τα σπαγγέτι γουέστερν, μοιάζει να μετεξελίσσεται, αφήνοντας εκτός τα πολλά ηχητικά εφέ και τις χορωδιακές κορυφώσεις και επιλέγοντας μια γήινη προσέγγιση τα αποτελέσματα της οποίας μόνο υπέροχα θα μπορ...
  • MIND THE ART
    Το 2009 η Catrin άρχισε να δημιουργεί ψηφιακά κολάζ με παλιές εικόνες και φωτογραφίες. Ταυτόχρονα ανακάλυψε διάφορα online κοινωνικά δίκτυα και οι φωτογραφίες της ήταν τότε ανοικτές για το ευρύ κοινό. Η θετική ανταπόκριση έδωσε στην Catrin το κίνητρό για να προχωρήσει την τέχνη της μέχρι τώρα....
  • CINEMA
    Εσείς που θα διαβάσετε τις παρακάτω αράδες να έχετε κατά νου ότι, για να πάτε στην Καβάλα πρέπει να έχετε την θάλασσα στα δεξιά σας, το τάκλιν που έκανε ο Μανωλάς στον Σκαρτάδο ήταν ο ορισμός του πέναλτι και ότι ο Αντώνης τρώει μόνο τις πατάτες και το αφήνει το κρέας. Τώρα λοιπόν, θα κάνουμε μόνο ένα μπάνιο, θα φάμε ελαφρά, θα κοιμηθούμε τρείς ώρες και μόλις πέσει ο ήλιος και δροσίσει ξεκινάμε αμέσως για τις οικογένειες μας. Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη Ο Σταύρος Τσιώλης, γεννημένος στην Τρίπολη το 1937, είναι σκηνοθέτης του νέου Ελληνικού κινηματογράφου και τα τελευταία χρόνια γράφει έργα για το θέατρο. Σπούδασε κινηματογράφο στην σχολή του Σταυράκου στην Αθήνα και από το 1958 έκανε όλες τις δουλειές γύρω από τον κινηματογράφο, πολλές από τις οποίες έγιναν για λογαριασμό της Φίνος Φιλμ. Το 1970 με την ταινία του Κατάχρηση εξουσίας, έρχεται στο επίκεντρο της προσοχής και αμέσως μετά ο σκηνοθέτης σιωπά για 15 ολόκληρα χρόνια. Η επάνοδος του όμως το 1985 μετά από όλα αυτά τα χρόνια, ήταν τόσο βροντερή που θαρρείς και υπέμεινε έναν αβάσταχτο πόνο μέσα την σιωπή για αυτή την στιγμή. Δημιουργός και όχι εκτελεστικός σκηνοθέτης Οι ταινίες του Τσιώλη έχουν ένα ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Ιστορίες από το Λούμπεν προλεταριάτο ή ακόμα και ανθρώπων με πλήρη ταξική συνείδηση, αυτοσχεδιασμοί ...
  • NEWSROOM
    Ο χρόνος σταμάτησε στην Αρετσού.Έφτασε μέχρι την Πλαστήρα στην Κρήνη, και δεν κατέβηκε πιο κάτω.Μπροστά σου, θάλασσα και σκάφη, κόσμος που βολτάρει στη μαρίνα.Λίγο πιο πέρα το λούνα παρκ. Μικροπωλητές με παιδικά παιχνίδια αραδιασμένα στο δρόμο, μαλλί της γριάς, ξεχαρβαλωμένα βαγονάκια και πλαστικοί κλόουν, απομεινάρια από κάποιο τρενάκι, καμένες λάμπες, παππούδες με τα εγγονάκια τους, μουσικές που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη, Φουρέιρα στα τρενάκια- Κιάμος στα συγκρουόμενα.Χοτ ντογκ και ποπ κορν, και βυσινάδες.Ένα τεράστιο καρουζέλ με χρωματιστά αριστοκρατικά αλογάκια γυρνάει έχοντας μόνο έναν επιβάτη. Βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα, κάτι που το κάνει ακόμη πιο όμορφο. Αλλά για του λογου το αληθές, όλα είναι όμορφα όταν υπάρχει θάλασσα στο φόντο.Το αναψυκτήριο του δήμου γεμάτο. Καφέδες, παγωτά ALFA, τάβλι, εδώ κανείς δεν πίνει κοκτέιλ και περίεργες μίξεις αλκοόλ!Οι παππούδες παίζουν με τα κομπολόγια τους, οι γιαγιάδες κουνάνε τις χρωματιστές τους βεντάλιες.Θερινό σινεμά, φαναράκια στο γκαζόν, χρωματιστά παγωτά, ήχος από τζιτζίκια. Εδώ ζουν ακόμα τα παιδικά σου καλοκαίρια....
  • CINEMA
    Σκηνοθεσία: Steven Knight Ηθοποιοί: Tom Hardy, Olivia Colman, Ruth Wilson Μια νύχτα όπως όλες τις άλλες, ένας άνδρας αποφασίζει να χάσει τα πάντα. Μπαίνει στο αυτοκίνητό και φεύγοντας από τη δουλειά του στάματα σε ένα και μοναδικό φανάρι. Κοιτάζει με χαμένο βλέμμα χωρίς πραγματικά να βλέπει. Ξαφνικά αλλάζει κατεύθυνση, ξεκινώντας ένα ταξίδι που προορίζεται να βγάλει κάπου, ή να μην οδηγήσει τελικά πουθενά. Μαζί του κουβαλά πολλές αποσκευές, πολλούς επιβάτες, αλλά ένας συγκεκριμένος περιμένει, εκεί στο πίσω κάθισμα να δει, να κρίνει, να απορρίψει κάθε του κίνηση. Ο Άιβαν Λόκ αυτό το βράδυ θα κάνει το ταξίδι της ζωής του, λουσμένος από τα ηλεκτρικά, υποκίτρινα φώτα του αυτοκινητόδρομου. Ένας απολυτά συγκροτημένος άνθρωπος, βγαίνει εκτός πορείας και μεταμορφώνεται σε ένα πληγωμένο παιδί. Σε μια ύστατη προσπάθεια έλεγχου, συνομιλεί με μια σειρά από χαρακτήρες, από το τηλέφωνο του αυτοκινήτου, προσπαθώντας σαν ένας ταχυδακτυλουργός, να κρατήσει στον αέρα όλα τα αντικείμενα, πριν πέσουν. Η πορεία προς το Λονδίνο, γίνεται πορεία προς τη ζωή, πορεία προς την καταστροφή, τη δημιουργία, τη συνειδητοποίηση. Ο κατά κύριο λόγο σεναριογράφος Στίβεν Νάιτ, σε μια από τις ελάχιστες σκηνοθετικές του απόπειρες, (η προηγούμενη ήταν το σχετικώς αδιάφορο “Redemption”) κατασκευάζει μια ταινία που...
  • NEWSROOM
    Μην σκέφτεσαι πως πήγες διακοπές. Δεν έγινε ποτέ, ήταν ένα ψέμα. Όσο το σκέφτεσαι τόσο θα φουντώνεις.Πάντα θέλουμε μετά τις διακοπές και πριν την επιστροφή στη δουλειά μερικές μέρες μετάβασης. Δεν τις έχουμε ποτέ- γιατί πάντα καθυστερούμε όσο μπορούμε την επιστροφή μας και να σου 12 η ώρα τη νύχτα της Κυριακής να βάζεις πλυντήριο γιατί αύριο δουλεύεις.Φέτος προτίμησες να φας όλα τα χρήματα που είχες στην άκρη γιατί η άλλη εναλλακτική σου ήταν να πας στη μάνα σου στο σπίτι σας στα Κιούρκα.Δεν έχεις ποτέ όσες μέρες ονειρευόσουν πως θα πάρεις άδεια. Δεν πρόλαβες να δεις εκείνη την παραλία που σου είπαν να πας ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Ναι θα πρέπει να περιμένεις ένα χρόνο για να ξαναπας.Μην συγκρίνετε μαυρίσματα, εκτός κι αν είσαι ο πιο μαυρισμένος.Μην λες πόσο καλά πέρασες γιατί θα το θυμάσαι και θα κλαις.Ναι, αυτή η σκέψη που είχες χτες βράδυ ισχύει. Τώρα ξανά διακοπές σε ένα χρόνο. Υπάρχουν βέβαια και τα Χριστούγεννα, αλλά ποιος ξέρει πόση άδεια θα έχεις.Σε μερικές μέρες θα έχεις χωθεί μέσα στις υποχρεώσεις σου και οι διακοπές σου θα σου φαίνονται μακριά. Σαν να έχουν περάσει χρόνια- χιλιάδες.Αν δεν βρεις και φέτος κάτι να σου φτιάχνει το κέφι, δεν θα αντέξεις για πολύ στο λέω.Σαββατοκύριακο έφυγες. Ακόμη κι αν είναι για να πας στη μάνα σου στα Κιούρκα....
  • NEWSROOM
    Χρύσα Χατζηαβραάμ, υπεύθυνη της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Λάρισας, μας μυεί στο μαγικό κόσμο γνώσεων και διασκέδασης του Future Library, της Καλοκαιρινής εκστρατείας 2014. Βιβλιοθήκες σε όλη την Ελλάδα επανδρωμένες με δράσεις, δημιουργικές δραστηριότητες και με χιλιάδες τρόπους σκοπεύουν να καλλιεργήσουν την αγάπη για το βιβλίο και τη διάθεση για γνώση σε μικρούς και μεγάλους. "ό,τι κι αν σκέφτεσαι σκέψου το αντίθετο", είναι το σύνθημα της Καλοκαιρινής Εκστρατείας 2014. Τι θέλει να μας πει; Θέλει να μας πει πως αξίζει να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε και να αποδεχτούμε το αντίθετό μας. Εξάλλου, ο άνθρωπος, ο κόσμος όλος είναι γεμάτος αντιθέσεις. Αυτές οι αντιθέσεις είναι η πηγή της δημιουργικής και αποδοτικής σύνθεσης. Η Βιβλιοθήκη χωρά όλους τους αντίθετους κόσμους και συντελεί στο διάλογο, την ομαδικότητα και τη δημιουργικότητα. 140 βιβλιοθήκες σε 98 πόλεις ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που έχει στόχο να εντάξει τις βιβλιοθήκες και το καλοκαίρι στη ζωή μας; Η καλοκαιρινή εκστρατεία ανάγνωσης και δημιουργικότητας ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2012 με τη συμμετοχή 68 Βιβλιοθηκών, μεταξύ αυτών και της Λάρισας, και το 2014 έχει υπερδιπλασιαστεί ο αριθμός των Βιβλιοθηκών που συμμετέχουν. Ελπίζω στα επόμενα δύο χρόνια όλες οι Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα να συμμετέχουν στην εκστρατεία του F...
  • NEWSROOM
    [καρπούζι, σιτρονέλα, καλαμπόκι, βρεγμένο περιοδικό, αντηλιακο][Και οι άνθρωποι αλλάζουν, κάνουν νέες παρέες και ερωτεύονται ξανά. Και πόσο αστεία φαίνονται όλα όταν βλέπεις τους ανθρώπους να kάνουν όσα έλεγαν πως δεν θα κάνουνε ποτέ. Και πόσο υπέροχα είναι όταν βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που δεν τολμούσε να ονειρευτεί.][Και λίγο σκέφτεσαι πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ακόμα και τη τελευταία στιγμή][Και μετά είναι καλοκαίρι και βρίσκεσαι με χωμένα τα πόδια σε μια άγνωστη μέχρι χτες αμμουδιά, χαμογελάς, νιώθεις πλήρης][Και μια μέρα γεμίζεις τα ντουλάπια σου με πράγματα, πλένεις ρούχα, σφουγγαρίζεις, ποτίζεις λουλούδια και η ζωή σου φτιάχνει για να υποδεχτεί έναν νέο άνθρωπο][και καμιά φορά ένα τραγούδι μπορεί να σε βοηθήσει να κάνεις την αρχή][καμιά φορά και το τέλος]η ώρα περνάει, τα χρόνια περνάνε, ο Ιούλιος θα τελειώσειΜέχρι να συνηθίσεις το καλοκαίρι, αυτό φτάνει στη μέση του. Και λίγο πριν τον Αύγουστο σηκώνεις κεφάλι και αποφασίζεις να το ζήσεις.[τη μία μέρα είσαι στο γραφείο............την άλλη μέρα σε μια μακρινη παραλία][να έχεις γύρω σου ανθρώπους που θα σε πάνε σε μια μακρινή παραλία]Φύγε όσο πιο γρήγορα μπορείς....
  • MIND THE ART
    O Travis Louie γεννήθηκε στο Queens της Νέας Υόρκης το 1964. Στην Πρώιμη παιδική ηλικία του έφτιαχνε σχέδια βλέποντας "την Ατομική Εποχή" Sci-Fi και ταινίες τρόμου.Απέκτησε το πτυχίο του από το Pratt Institute στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Σχεδίασε χιλιάδες χαρακτήρες, όπως τους Godzilla, King Kong, καθώς και μια σειρά από πλάσματα από ταινίες του Ray Harryhausen. Αφού εργάστηκε για χρόνια ως εικονογράφος, άρχισε να παρουσιάζει μοναδικούς πίνακες με παράδοξα ζωντανά πλάσματα στη γκαλερί τέχνης της Νέας Υόρκης....
  • NEWSROOM
    «Θα έχει ενδιαφέρον ένα άρθρο για την απώλεια-τον θάνατο. αν έχεις χρόνο και θέλεις» διάβασα στο μέιλ που έλαβα προχθές. Η πρώτη μου σκέψη ήταν μήπως είναι βαρύ για καλοκαίρι –λες και ο πόνος του θανάτου αλλάζει με τις εποχές - αλλά μετά σκέφτηκα πιο πρακτικά: «έλα το’χεις το θέμα. Σίγουρα θα γράψεις για τα πέντε στάδια του πένθους, θα φυσιολογικοποιήσεις τη θλίψη ως αντίδραση στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου από το θάνατο και φυσικά κάποιες «πρακτικές συμβουλές» που ίσως βοηθήσουν».Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν, αυτό το ποστ είναι παραγγελία.φώτο: Ιωάννα Χατζηανδρέου Το επόμενο πρωί ξύπνησα βιαστικά και ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω απ’το σπίτι άκουγα στο ραδιόφωνο για τη συντριβή του αεροσκάφους, το Μεσανατολικό και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό δυο άνθρωποι. Ο Τζάφαρ ή Τζέφρυ όπως τον φωνάζουμε, ο οποίος ζει στην Ελλάδα από 18 χρονών και τον ξέρω από τότε. Ο ίδιος είναι απ’ τη Δυτική όχθη, δεν έχει πάει ποτέ στη Λωρίδα της Γάζας, όμως όλοι του οι συγγενείς, φίλοι και συμπατριώτες είναι εκεί. Η Νούριθ που ζει στο Τελ Αβίβ με την οποία δεν έχω κοντινή σχέση όμως είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω απεριόριστα. Τελευταία φορά την είδα το Φεβρουάριο στο πλαίσιο μιας εποπτείας και θυμήθηκα πόσο μ’εντυπωσίασε ο τρόπος που δούλεψε μέσα στην ομάδα ένα θέμα απώλειας. Προσπάθησα να φανταστώ πως θα...
  • MIND THE ART
    Κική Δημουλά, Δημόσιος καιρός [ποιήματα], εκδ. ΊκαροςΟ οιονεί θεσμικός ρόλος που αναγνωρίζεται στην Κική Δημουλά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, εν μέρει χωρίς τη θέλησή της και εν μέρει για δικές της πράξεις και παραλείψεις, έχει κάνει την αξιολόγηση, ακόμα και την απλή ανάγνωση, του ποιητικού της έργου δυσχερή υπόθεση. Ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να συνυπολογίσει μαζί με τα ποιήματα και τη δημόσια παρουσία της ίδιας της ποιήτριας, καθώς και τις κρίσεις που ευρέως διατυπώνονται γι’ αυτήν την παρουσία. Έτσι τελικά η Δημουλά κρίνεται, θετικά ή αρνητικά, ακόμα και από τους κοινούς αναγνώστες, κυρίως ως δημόσιο πρόσωπο και ως επικοινωνιακό φαινόμενο παρά ως συγγραφέας: ο καθένας έχει μια εκ των προτέρων έτοιμη άποψη, διαμορφωμένη συνήθως από κάποιο δημοσιογραφικό κείμενο ή από κάποια συνέντευξη της ίδιας της ποιήτριας, και με βάση αυτή διαβάζει τα ποιήματά της. Θα προσπαθήσω, όσο είναι δυνατόν, να αποφύγω τον πειρασμό αυτής της ευκολίας. Ο τίτλος της δέκατης τέταρτης ποιητικής συλλογής της Κικής Δημουλά, «Δημόσιος καιρός», καθώς και το motto του Γιώργου Σεφέρη που προηγείται των ποιημάτων, «Τραυματισμένο κορμί, τραυματισμένος ο τόπος / τραυματισμένος ο καιρός», δημιουργούν στον αναγνώστη την εντύπωση ότι έχει μπροστά του ποιήματα στα οποία κεντρική θέση επέχει ο κοι...
  • NEWSROOM
    Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,Ξέρω ότι δεν είναι καιρός για γράμματα και ότι ακόμα δεν είσαι έτοιμος να παραδόσεις δώρα και είσαι κάπου διακοπές στην Χαβάη μάλλον, όπως σε έδειχνε μια παλιά διαφήμιση της Κόκα Κόλα, αλλά νομίζω ότι μόνο εσύ μπορείς να με καταλάβεις, τόση απελπισία φαντάσου. Δε γαμιέται όμως;Σήμερα το πρωί χάζευα με το μίζερο πρωινό μου τις βάσεις για τα Πανεπιστήμια.Διπλοκυκλωμένη η μέρα στο ημερολόγιο πολλών, πέρασαν χρόνια που με έκαιγε και μένα το αποτέλεσμα, και τι σκατά κατάλαβα; Απ’ όσο είδα και μάλλον αντιλήφθηκα, τώρα της μόδας είναι το να γίνεις οικονομολόγος, ψυχολόγος ή μπάτσος. Μόνα τους αυτά τα τρία, εξιστορύν άρτια την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας.Διαλύεσαι οικονομικά, ψάχνοντας προφήτες και σωτήρες ειδήμονες του κώλου, με αποτέλεσμα να σου έρχεται 21 χιλιάρικα η εφορία και να καταντάς αφενός κοινωνικά νεκρός γιατί σε όλα οι άλλοι φταίνε και η ουρά σου είναι ασφαλής μέσα σε αυτήν την αλεξίσφαιρη φούσκα που έχεις βάλει τον εαυτό σου να ζει και να αναπνέει, και αφετέρου ψυχικά άρρωστος γιατί ζεις σε ένα ψέμα και το ψέμα λειτουργεί σαν καρκίνωμα: κάποια στιγμή θα το καταλάβεις, δε μπορεί. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι είσαι ψυχικά άρρωστος, τρελός πως το λένε; και επειδή έχεις τόση μικρή ιδέα για τον εαυτό σου, αποφασί...
  • MIND THE ART
    φιλία ψυχή από δύο μουσικότητα, πληρότητα στα παρτέρια των συναισθημάτων όπου ανθίζει η ιερότητα της φιλότητας[πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό [Κ] / 2011 / www.facebook.com/free-press-k ] ...
  • MIND THE ART
    Ένα μικρό βίντεο, animation της Nina Paley για την "γη της Επαγγελίας" This Land Is Mine from Nina Paley on Vimeo....
  • MIND THE ART
    Fair trade και Luxury industry ενώνουν δυνάμεις για να δούμε το πρόσωπο της βίας να αλλάζει. Η παντοτινή εξάλειψη της βίας, βρίσκεται ως ειλικρινής ευχή ή ως κλισέ φράση στα χείλη όλων. Επειδή αποτελεί όμως, κατά κύριο λόγο επιτακτική ανάγκη, αυτοί που δίνουν ουσιαστικές λύσεις είναι πολύ λιγότεροι από αυτούς που τις εύχονται. Σε αυτό το μικρό ποσοστό της ανθρωπότητας, βρέθηκε πριν δέκα χρόνια η Caterina Occhio, όταν δούλευε ως development aid manager για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Υπουργείο Εξωτερικών της Ολλανδίας. Ταξιδεύοντας τον κόσμο, συναντούσε κακοποιημένες γυναίκες που, όντας ανύπαντρες, θύματα βιασμού και έγκυες, ζητούσαν βοήθεια. Και αποφάσισε πως έπρεπε να κάνει κάτι. Τον Ιανουάριο του ’14, η Occhio ίδρυσε το SeeMe, ένα fair trade με σκοπό να δώσει καταφύγιο και εργασιακές ευκαιρίες σε κακοποιημένες (ψυχικά ή σωματικά) γυναίκες. Το SeeMe, στοχεύοντας στην εξάπλωση της γνωστοποίησης του σκοπού του, και στην αλλαγή της πολιτικής του Luxuryindustry, πήρε στην ομάδα του τους καλύτερους τεχνίτες της Τουρκίας και κατασκευάζει κοσμήματα σε σχήμα καρδιάς με το μότο #JoinTheHeartMovement, αντικαθιστώντας την αλυσίδα της βίας με αυτή της καρδιάς. Με έδρα στο Άμστερνταμ, δράση στη Βόρεια Αφρική, τον κόσμο της μόδας στο πλάι της και μια φήμη που κερδίζει όλο και περισσότε...
  • NEWSROOM
    Τα μήλα βρίσκονται πάνω στα δέντρα. Τα μήλα δεν έχουν φίλους. Έχουν όμως σκουλήκια. Εγώ έχω φίλους. Αν θέλω βρίσκω μήλα. Και ίσως να ‘χω σκουλήκια. Τα σκουλήκια άραγε έχουν φίλους; Αφιέρωμα στον ήσυχο χορευτή.. Η αίσθηση μιας πολυποίκιλης αγκαλιάς που βράζει και βγάζει ατμούς ξυπνάει μέσα στα μάτια του τον μικρό πρίγκιπα. Βαδίζει στην έρημο της δόξας του, ο ήσυχος χορευτής, με βήματα αλαζονικά και πηδηχτά. Βαδίζει κοιτάζοντας τον ουρανό και τα σύννεφα του ουρανού. Τα ηχηρά του βήματα ξυπνάνε με τη σειρά τους τις ορέξεις του: ορέξεις για πιοτό, για φαγητό, για όνειρα, για σάρκες. Ο ήσυχος χορευτής αλαλάζει ευχαριστημένος καθώς βρήκε μια μικρή όαση και λίγα σπίρτα στην τρύπια του τσέπη. Η φωτιά και ο καπνός του τώρα τον συντροφεύουν. Ήσυχα, όπως αρμόζει σ’ έναν ήσυχο χορευτή, παρατηρεί τα άστρα και ξαπλώνει στην άμμο της ερήμου. Ο ήσυχος χορευτής δε χορεύει πλέον. Μόνο περπατάει και ξαπλώνει στην άμμο πού και πού για να παρατηρήσει ήσυχα πάντα τ’ αστέρια. Ο ήσυχος χορευτής αγαπάει επίσης τα όνειρα. Και μισεί τους φόβους. Αγαπάει τα όνειρα γιατί στα όνειρά του μπορεί και χορεύει μαζί με άλλους ήσυχους χορευτές χορούς ήσυχους κι ανήσυχους άμα τύχει. Τους φόβους τους μισεί γιατί είναι άνθρωπος. Ο ήσυχος χορευτής περπατάει ξυπόλυτος στην άμμο. Ξυπόλυτος γιατί κάπου κάπ...
  • MIND THE ART
    Η τέχνη του νεαρού Ρώσου εικονογράφου και γραφίστα Alexey Kurbatov συνδυάζει την τέχνη από του παλιούς δασκάλους με την ελαφρότητα της σύγχρονης τέχνης. Απολαύστε μερικά από τα ωραιότερα έργα του παρακάτω:...
  • MIND THE ART
    Καμιά φορά, αναρωτιέμαι, τι σημαίνει η ερώτηση «βιβλία για το καλοκαίρι»· ξενερώνω με τις κατηγοριοποιήσεις αυτού του είδους ― καταρχήν πάντα· μετά, σκέφτομαι τον χαμένο χρόνο των υπόλοιπων εποχών· μου τον ξεχνάω, γιατί ο χρόνος για διάβασμα είναι χρόνος που εφευρίσκεις, όχι χρόνος που συμβαίνει ως πράγμα αυθύπαρκτο· μετά, λέω, δεν πειράζει, το καλοκαίρι είναι μια εποχή κι αυτή· οι κατηγοριοποιήσεις μάς βοηθούν να συνεννοούμαστε· διαφωνώ πάλι με τον εαυτό μου· όπως πάντα· δεν έχω να προτείνω «βιβλία για το καλοκαίρι»· έχω όμως μια ντάνα αδιάβαστα, που θέλω να τη διαβάσω το συντομότερο· και το συντομότερο, εν προκειμένω, είναι μες στο καλοκαίρι· θα μπορούσε να έχει τίτλο αυτό το κείμενο «βιβλία για μια εποχή που τυχαίνει να είναι καλοκαίρι»· ας είναι ― Η ντάνα έχει πάνω πάνω το «Κύριε Διοικητά» του Ρομέν Σλοκόμπ (μτφρ. Έφη Κορομηλά, εκδ. Πόλις)· θα μπορούσα τώρα ν’ αρχίσω την απεραντολογία για τη σημασία τέτοιων κειμένων· για το πόσο σπουδαίο είναι να διαβάζει κανείς περί του ναζισμού ― στη Γαλλία, εν προκειμένω· για το πόσο έξοχα οι συγγραφείς μπορούν (μάλιστα, μπορούν) να βάζουν στο μπλέντερ το ανθρώπινο με το απάνθρωπο και να δημιουργείται ένα αποτέλεσμα που γεφυρώνει τις δύο όχθες της απόλαυσης: την αισθητική με τη γνωστική· όχι όμως· εξ όσων υποψιάζομαι, το «Κύριε Διοικητά» ε...
  • NEWSROOM
    Όσοι δεν έχετε παρακολουθήσει την ταινία ή διαβάσει το εκπληκτικό μυθιστόρημα ‘Η ζωή του Πι’ πιθανότατα να αναρωτιέστε τι σόι όνομα είναι το Πι. Να σας λύσω την απορία, αναφέροντας ότι η ιστορία εκτυλίσσεται στην εκ των Γάλλων αποικιοκρατούμενη Ινδία, όπου ένας μικρός Ινδός αποκαλείται ‘Piscine Molitor Patel’ έχοντας πάρει το όνομα από την ομώνυμη ιστορική Art Deco πισίνα στο Παρίσι.Ο μικρός Πι με το παρατσούκλι από το ‘Piscine’ μας αφηγείται στην αρχή της ταινίας πως απέκτησε το όνομα του:"Μια μέρα, ο Mamaji είπε στον πατέρα ότι από όλες τις πισίνες του κόσμου, η πιο όμορφη ήταν μια δημόσια πισίνα στο Παρίσι. Ότι τα νερά εκεί ήταν τόσο καθαρά, που θα μπορούσες να ψήσεις τον πρωινό σου καφέ με αυτά. Ότι ένα και μοναδικό μπάνιο εκεί του άλλαξε τη ζωή. Πριν γεννηθώ εγώ, του είπε: ‘Αν θέλεις ο γιός σου να έχει μια καθαρή ψυχή πρέπει μια μέρα να τον πας για κολύμπι στην πισίνα Molitor’. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο πατέρας μου το εξέλαβε τα λόγια του τόσο σοβαρά ώστε να με ονομάσει Piscine Molitor Patel"Και ενώ η ταινία είναι βασισμένη στην περιπέτεια φαντασίας του Yann Martel, η Piscine Molitor είναι ένα πραγματικό μέρος, μια πραγματικά όμορφη πισίνα στο Παρίσι με μεγάλη ιστορία, κτισμένη στο 16ο διαμέρισμα. Δυστυχώς σήμερα, είναι απλά ένα μνημειώδες εγκαταλελειμμένο ερείπιο...
  • MIND THE ART
    ‘’Απ’ το παλιό μας σπίτι θυμάμαι λίγα πράγματα. Ήταν κάπου κοντά στο Λυκαβηττό κι είχε ταράτσα που’ βλεπε στο Φάληρο. Ζούσε μαζί μας ο πατέρας κι είχαμε ένα λαγωνικό που το λέγανε Ντίκ. Θυμάμαι και δυο βάζα κινέζικα στις δυο γωνίες της σάλας. Τίποτ’ άλλο. Η Μαρία όμως θυμάται πολλά. Μας τα λέει καμιά φορά κι εμείς δακρύζουμε κρυφά η μία από την άλλη. Με τον πατέρα πηγαίναμε στη θάλασσα σχεδόν κάθε Κυριακή……’’ Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Τα ψάθινα Καπέλα, εκδ. Κέδρος. ‘’Ώρες πάνω από το τηλέφωνο και να περιμένω. Πότε θα τηλεφωνήσει η αγάπη μου. Φίλοι παλιοί που ξαναπαρουσιάστηκαν να με καλούν. Τίποτα εγώ. Χίλιοι άνθρωποι μέσα στο barκαι είναι άδειο. Κανένας. Μπαίνει ο έρωτάς σου, τότε μόνο χίλιοι ένας. Οι χίλιοι, απλώς κομπάρσοι. Λείπει αυτός που αγαπώ, τίποτα δεν έχει νόημα. Έχω μάθει να ζω, βλέπεις, μέσω του ερωτικού μου παραλήπτη. Αρκετές εξαφανίσεις, περίπου κάθε δίμηνο. Έφευγα και στην αρχή ανακουφιζόμουν. Τελευταίο τηλεφώνημα για καληνύχτα, το πρωί με έπαιρνε τηλέφωνο και εγώ δεν το σήκωνα. Για ασήμαντη αφορμή. Για κάτι κακό που είχα ακούσει. Για κάτι που μου είχε πει ο ίδιος. Για κάτι που επινόησα. Για ένα χατίρι που μου άργησε, ιδίως.’’ Μαλβίνα Κάραλη, Πιο πολύ, πιο πολλοί, εκδ. Αστάρτη. ‘’Ψηλώνεις, τα παιδικά σου χρόνια σκορπίστηκαν σαν τα ψίχουλα του Κοντορεβιθούλη στο μονοπάτ...
  • NEWSROOM
    Μία από αυτές τις μέρες θέλω να στήσουμε μόνοι μας μια γιορτή. Μια γιορτή για όσους πέρασαν δύσκολη χρονιά. Για αυτούς που πρέπει οπωσδήποτε να ξεδώσουν.Για αυτούς που χορεύουν ωραία, αλλά και για αυτούς που δεν χορεύουν ωραία.Για αυτούς που πίνουν πολύ και τραγουδάνε δυνατά, και για εκείνους που πίνουν λίγο αλλά ονειρεύονται πολύ.Θα ρίξουμε άγκυρα κάπου στη Χαλκιδική. Θα κουβαλήσουμε στην ακτή μεγάλα βαρέλια με ρούμι όπως έκαναν οι πειρατές, και δεν θα φύγουμε αν δεν τα πιούμε και αν δεν τα πούμε όλα.Τα κορίτσια θα φορούν αστερίες στα μαλλιά τους, και τα αγόρια θα είναι πιο όμορφα από ποτέ.Εδώ η μουσική ακούγεται καλύτερα, τα ποτά έχουν καλύτερη γεύση και το φεγγάρι φαίνεται πιο μεγάλο.Θα πιούμε όσο αντέχουμε- και πιο πολύ, και λίγες ώρες θα αρκούν για να ζήσουμε όσα δεν ζήσαμε το χειμώνα.Μετράμε αστέρια, κοιμόμαστε το πρωί, ξαπλώνουμε στην άμμο, ακούμε μουσική. Repeat....
  • MIND THE ART
    “― Και τα πράγματα, που είδες παππού, και ξεύρεις; ― ηρώτησα εγώ τότε εν μεγίστη απορία. ― Στην χώρα που ψήν' ο ήλιος το ψωμί εκεί κοντά που ζουν οι Σκυλοκέφαλοι, πότε επήγες, παππού; ― Ω! είπεν εκείνος τότε. Αυτού, ψυχή μου, δεν επήγα· με τ' αφηγήθηκε η γιαγιά μου, όταν μ' εμάθαινε να πλέκω. ― Και στης θάλασσας τον αφαλό, παππού, που βγαίνει η Φώκια και πιάνει τα καράβια, και τα ρωτά για τον Αλέξανδρο τον βασιλέα; Κ' εκεί δεν επήγες; ― Όχι, ψυχή μου! Κι αυτό με τ' αφηγήθηκ' η γιαγιά μου. ― Και στο σπήλαιο, παππού, που είν' η Μάγισσα, που μαρμαρώνει τους ανθρώπους, κ' εκεί δεν επήγες; ― Όχι, ψυχή μου! Η γιαγιά μου, με τ' αφηγήθηκε, η γιαγιά μου. Απερίγραπτος είναι η αύξουσα έντασις της απογοητεύσεώς μου ανά πάσαν αυτού απόκρισιν. Όλη λοιπόν η μεγάλη εκείνη ιδέα μου περί των ταξειδίων του παππού, όλη μου η προς αυτόν υπόληψις κ' εμπιστoσύνη δια την κοσμογνωσίαν και πολυπειρίαν του περιωρίζετο έξαφνα εις τας διηγήσεις, δηλαδή τα παραμύθια, τα οποία ήκουσεν από την μάμμην του, καθ' ον χρόνoν είχε την αφέλειαν να πιστεύη ο πτωχός και το ότι ήτο θηλυκού και ουχί αρσενικού γένους! Απελπισία και αγανάκτησις κατείχε την καρδίαν μου. ― Και ταις βασιλοπούλαις, παππού, και αυταίς λοιπόν δεν ταις είδες με τα μάτια σου; και δεν έφαγες και δεν εκουβέντιασες μαζί των; ― Ποιαίς βασιλοπούλαις, ψυ...
Τετ, 27 Αυγ 2014