• Borderlife
    Κι ας είναι τραυματική... ουσιαστικοί γνώστες της ιστορίας της Ελλάδας είναι οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Άγγλοι... Οι Έλληνες, φοβικά άτομα με την ιστορία της χώρας που ενοικούν, είναι ιστορικά χρεοκοπημένοι... Αυτή είναι η Αλήθεια. Βάζω στοίχημα οι περισσότεροι από εσάς είστε εξοικειωμένοι με το οικονομικό ιδίωμα ενός κύριου Βαρουφάκη που πετάει μπαρούφες, παρά με ένα αξίωμαστα νέα ελληνικά οικονομικής του Αριστοτέλη. Οι Έλληνες είναι ιστορικά χρεωκοπημένοι. Επέτρεψαν να γίνουν μεσίτες του ελληνικού πνεύματος, πνεύματος όμως χωρίς καμία σύγχρονη αποθέωση, μια καταπιεσμένη ομάδα ακροδεξιών τηλεπλασιέ. Ρίξτε μια ματιά στα ευπώλητα της εβδομάδας που πέρασε... βρήκατε πουθενά τον φρέσκο τρίτο τόμο του Κορνήλιου Καστοριάδη για την «Ελληνική Ιδιαιτερότητα» για τον Θουκυδίδη και το Δίκαιο; Ποιές δραματικές εξεγέρσεις; Κάποια στιγμή πρέπει να πούμε τα πράγματα με το πιο αληθινό τους όνομα. Να μελετήσουμε τις ρίζες αυτής της χρόνιας Ελληνικής Ανομίας. Από ανθρωπολογική κυρίως πλευρά. Γιατί το ιδιοτελές κράτος δεκαετίες τώρα διαχειρίστηκε εν ανομία το μέλλον των φορολογούμενων πολιτών της; Γιατί η Εκκλησία, εκείνη με την αμεσότητα της αληθινής χριστιανικής μεταφυσικής, στέκει μετέωρη και απούσα όσο ποτέ; Γιατί ο «έξυπνος» Έλληνας έχει γίνει έρμαιο και συστημικό δεδομένο μιας πελατει...
  • NEWSROOM
    Είναι εδώ, στην πόλη, λένε. Η θάλασσα που δεν θύμωσε ακόμη, υπάρχει, λένε. Εκείνη, που κάποτε πάφλαζε κι έσκαγε σε βράχια και αμμούδες, δίπλα σε σπίτια και φλογισμένα κορμιά, σε ακρογιαλιές που λύγιζαν από την αμαρτία και σε αρχοντικά. Δίπλα στη φτώχεια, δίπλα στο χρήμα, πάνω σε χώματα και πόδια και φυλλώματα, να βράζει όλη αφρούς και θυμό και αγάπη. Κι όταν η πόλη θέλησε να ξεχάσει την έχτισε ζωντανή, σαν τις παλιές καλόγριες που έπεφταν στο πάθος. Και κόπηκε απ’ το σώμα της κι έχασε τα βράχια και τα νερά, αφήνοντας την πόλη να πέφτει, να σηκώνεται, πάλι και πάλι, μόνη με το μισό νερό και τις μισές της μνήμες. Όχι, δεν θα μπορέσεις να την ακούσεις κανένα χειμωνιάτικο βράδυ, όσο πολύ κι αν προσέξεις. Δεν θα ‘ρθει ποτέ να τυραννήσει τον ύπνο κανενός μουρμουρίζοντας κάποιο παλιό, πειρατικό τραγούδι. Όχι, δεν περιμένει τίποτα. Αλλά κατά βάθος ξέρεις. Κατά βάθος ξέρουμε όλοι. Χωρίς να το λέμε το ξέρουμε. Χωρίς να το ξέρουμε το ξέρουμε. Ότι μια μέρα. Μια μέρα, θα σπάσει τις πέτρες και τον πελώριο βράχο. Θ’ ανεβάσει πάλι το θαμπό της σώμα προς το φως, με όλα τα σκοτεινά γεννήματα, τ’ αμαρτωλά θαλασσοπαίδια και τα τέρατα και τα τραγούδια. Να πάρει το χρόνο πίσω. Να πάρει εμάς πίσω. Η θάλασσα που δεν θύμωσε ακόμη. Η επιχωμάτωση της ανατολικής ακτής του Θερμαϊκού ξεκινά το 1959 κα...
  • MIND THE ART
    Η Marynn είναι Γαλλίδα εικονογράφος. Αντλεί έμπνευση από τα πάντα γύρω της, απεικονίζει την ομορφιά και την ευαίσθησία. Τα όπλα της είναι ένα μολύβι 2Β και αρκετή υπομονή....
  • CINEMA
    Οι δώδεκα ένορκοι Σκηνοθεσία: Sidney Lumet Ηθοποιοί: Henry Fonda, Lee j. Cobb, Martin Balsam Δώδεκα άνθρωποι και μία απόφαση. Δώδεκα ζωές που καλούνται να αποφασίσουν για την τύχη μίας. Δώδεκα διαφορετικοί κόσμοι περνούν μέσα από μια καταιγίδα σκέψεων, συναισθημάτων, ερωτήσεων και απαντήσεων, αμφιβολιών και εντάσεων και προσπαθούν να σηκώσουν το βάρος της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της τύχης. Ο Σίντνευ Λιούμετ, στα πρώτα του σκηνοθετικά βήματα, αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας ένα κοινωνιολογικό πείραμα και καταφέρνει να δημιουργήσει το δυνατότερο δικαστικό δράμα όλων των εποχών και μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Το σενάριο είναι απλό και ταυτόχρονα τρομερά ευρηματικό. 12 ένορκοι κλείνονται σε μια αίθουσα δικαστηρίου την πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού και προσπαθούν να αποφασίσουν αν θα στείλουν στην ηλεκτρική καρέκλα έναν δεκαοκτάχρονο πατροκτόνο. Έχοντας ακούσει όλες τις μαρτυρίες και έχοντας αξιολογήσει όλα τα πειστήρια η απόφαση μοιάζει εύκολη, πρέπει όμως να είναι και ομόφωνη. Δεν μπορούν να φύγουν από αυτό το δωμάτιο και να συνεχίσουν τις ζωές τους, χωρίς να συμφωνήσουν όλοι. Ο Λιούμετ χρησιμοποιώντας ως βάση του το σενάριο, ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια του θεατή ένα ψυχολογικό δράμα καταστάσεων και εμβαθύνει όσο λίγοι σκηνοθέτες στ...
  • MIND THE ART
    Το project “Follow Me“ ανήκει στον φωτογράφο Murad Osmann. Ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο με την κοπέλα του και την κάμερα του, αποτύπωσε τις στιγμές εκείνες που η σύντροφος του τον καλεί να εξερευνήσουν κι ένα καινούργιο μέρος....
  • NEWSROOM
    Ο Σεπτέμβριος σε βρίσκει λίγο ντεφορμέ έτσι δεν είναι;Το χρώμα σου αρχίζει να φεύγει, το μυαλό σου ακόμα δεν επέστρεψε, ψάχνεις δουλειά, ή επιστρέφεις με (όχι τόσο όσο χρειάζεται) όρεξη σε αυτήν που έχεις, τα μαλλιά σου έχουν ψαλίδα, τα νύχια σου έχουν καταστραφεί από τις θάλασσες και τις αμμουδιές, η καρδιά σου έχει βρει σκιά κάτω από ένα δέντρο στους Παξούς και έμεινε εκεί μέχρι να χειμωνιάσει.Οι σελίδες των βιβλίων σου είναι παραμορφωμένες από τη θάλασσα. Οι καρτ ποστάλ που έστειλες έφτασαν, ψάχνεις απεγνωσμένα ελεύθερο Σαββατοκύριακο για να φύγεις ξανά.Όμως σε λίγες μέρες, παίρνεις τα πάνω σου, ξαναφτιάχνεις διάθεση και πρόγραμμα, πίνεις τον πρώτο γαλλικό καφέ και επανέρχεσαι στη φάση όπου είσαι έτοιμος να αδράξεις τη μέρα, να στίψεις την πέτρα, να κατατροπώσεις εχθρούς, να βάλεις καινούργιους στόχους, να γίνεις ένας σύγχρονος ήρωας πόλης. Μπορεί όμως και να το καθυστερήσεις, αν σου προτείνουν "μία ακόμη βουτιά". Γιατί ποιος νοιάζεται για τους ήρωες όταν μπορεί ακόμη να ξαπλώσει στο νερό;...
  • Bookstand
    Ένας γέρος βασιλιάς βρέχει τα πόδια του στο ποτάμι, Ντέιβιντ Μαλούφ, «Λύτρα», μτφ. Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδ. Πατάκη Ο Αυστραλός συγγραφέας Ντέιβιντ Μαλούφ αφηγείται στο μυθιστόρημά του την ιστορία της συνάντησης του Πρίαμου με τον Αχιλλέα: ο Αχιλλέας έχει σκοτώσει τον Έκτορα και επί έντε- κα μέρες κακοποιεί το σώμα του νεκρού. Τότε ο Πρίαμος απεκδύεται τα βασιλικά του γνωρίσματα και φτάνοντας χωρίς να γίνει από κανέναν αντι- ληπτός στο στρατόπεδο των Ελλήνων με ένα κάρο φορτωμένο πολύτιμα λύτρα πέφτει στα πόδια του εχθρού του και ικετεύει για την κακο- ποιημένη σορό του γιού του. Αναπτύσσοντας σε περισσότερες από διακόσιες σελίδες ό,τι ο Όμη- ρος αφηγείται σε μερικές εκατοντάδες στίχους, έχει τη δυνατότητα ο Μαλούφ να ξαναπιάσει όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα θέματα που συναντά- με και στην Ιλιάδα, άλλοτε πλήρως και άλλοτε ελάχιστα ανεπτυγμένα. Παράλληλα, η εισαγωγή ενός προσώπου που δεν εμφανίζεται σε καμία αρχαία πηγή, του αγωγιάτη Σόμακα, του δίνει την ευκαιρία να αντιπαραθέσει με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια τους δύο κόσμους που ορίζουν τη ζωή των ανθρώπων στο έπος και – τηρουμένων των αναλογιών – στον σύγχρονο κόσμο. Από τη μία είναι ο σκληρός και άκαμπτος κόσμος της ιστορίας, αυτός στον οποίο γεννιέται και ζει ο Αχιλλέας και ο Πρίαμος, «ένας κόσμος οδύνης, απώλειας, εξάρτ...
  • CINEMA
    Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει μόνος. Αυτές θα έπρεπε να είναι οι μοναδικές στιγμές μοναξιάς του. Ενδιάμεσα όμως ότι ζει, ότι αισθάνεται, ότι ονειρεύεται, θα έπρεπε να έχει μάθει να το μοιράζεται. Αντί εισαγωγής Ο BelaTarr, είναι σκηνοθέτης γεννημένος στην Ουγγαρία το 1955 και από πολύ μικρή ηλικία έδειξε το πάθος του για τον κινηματογράφο. Στα 22 του γύρισε την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Συνολικά έχει γυρίσει μόλις 9 ταινίες μεγάλου μήκους, με το Άλογο του Τορίνο (2011) να είναι ο επίλογος του. Έχει διασκευάσει τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ για την τηλεόραση και το έκανε μάλιστα με μόνο 2 πλάνα. Η ταινία του Satan tango έχει 150 πλάνα και διαρκεί κάτι παραπάνω από 7 ώρες. Είχε δηλώσει μάλιστα για αυτή την ταινία ότι θα προτιμούσε τα πλάνα να είναι λιγότερα, όμως τον περιόριζε το μήκος του φιλμ το οποίο αντιστοιχούσε σε 300 μέτρα ανά 11 λεπτά. Ένας πολυβραβευμένος σκηνοθέτης παγκοσμίου φήμης, με τεράστια προσφορά στην 7η τέχνη, επέλεξε να σταματήσει την σκηνοθεσία και να ασχοληθεί με την διδασκαλία καθώς αισθανόταν πως ότι είχε να πει το είπε και πλέον είναι καιρός να περάσει τις γνώσεις στου στην νέα γενιά, δημιουργώντας μια νέα σχολή κινηματογράφου στο Σαράγιεβο. Τα φιλμ του Bela Tarr Το περιεχόμενο των φιλμ του, εξιστορεί την απλή καθημερινότητα των ανθρώπων όπου αρχικά φαίν...
  • MIND THE ART
    Κική Δημουλά, Δημόσιος καιρός [ποιήματα], εκδ. ΊκαροςΟ οιονεί θεσμικός ρόλος που αναγνωρίζεται στην Κική Δημουλά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, εν μέρει χωρίς τη θέλησή της και εν μέρει για δικές της πράξεις και παραλείψεις, έχει κάνει την αξιολόγηση, ακόμα και την απλή ανάγνωση, του ποιητικού της έργου δυσχερή υπόθεση. Ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να συνυπολογίσει μαζί με τα ποιήματα και τη δημόσια παρουσία της ίδιας της ποιήτριας, καθώς και τις κρίσεις που ευρέως διατυπώνονται γι’ αυτήν την παρουσία. Έτσι τελικά η Δημουλά κρίνεται, θετικά ή αρνητικά, ακόμα και από τους κοινούς αναγνώστες, κυρίως ως δημόσιο πρόσωπο και ως επικοινωνιακό φαινόμενο παρά ως συγγραφέας: ο καθένας έχει μια εκ των προτέρων έτοιμη άποψη, διαμορφωμένη συνήθως από κάποιο δημοσιογραφικό κείμενο ή από κάποια συνέντευξη της ίδιας της ποιήτριας, και με βάση αυτή διαβάζει τα ποιήματά της. Θα προσπαθήσω, όσο είναι δυνατόν, να αποφύγω τον πειρασμό αυτής της ευκολίας. Ο τίτλος της δέκατης τέταρτης ποιητικής συλλογής της Κικής Δημουλά, «Δημόσιος καιρός», καθώς και το motto του Γιώργου Σεφέρη που προηγείται των ποιημάτων, «Τραυματισμένο κορμί, τραυματισμένος ο τόπος / τραυματισμένος ο καιρός», δημιουργούν στον αναγνώστη την εντύπωση ότι έχει μπροστά του ποιήματα στα οποία κεντρική θέση επέχει ο κοι...
  • MIND THE ART
    Eσένα ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο;Στα πλαίσια της 4ης βιβλιοθήκης POP UP LIBRARY οι Whynot ψάχνουν τους νέους βιβλιοφάγους!Φωτογραφήσου με το βιβλίο σου και στείλε την φωτογραφία στο inbox της ομάδαςΣύντομα θα φιγουράρεις μαζί με άλλους στο μεγάλο άλμπουμ των βιβλιοφάγων. Δες περισσότερες πληροφορίες για την 4η ανταλλακτική βιβλιοθήκη...Το event:https://www.facebook.com/events/842750139076276/Άλεξ ΚαβδαςΑλέξανδρος ΜαρίνηςΜάριος ΣπύρογλουΓιώργης ΧριστοδούλουΜαρία ΚωνσταντάκηΜεσιέ ΜινιμάλCartoon DandyΠέριΔες τους υπόλοιπους εδώ...
  • CINEMA
    Let the light in (όχι στον φακό της κάμερας) Κάθε Σεπτέμβριο εδώ και πολλά χρόνια, στην γειτονική μας πόλη Bitola της πρώην Γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας, διοργανώνεται ένα πολύ ενδιαφέρον διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου το οποίο είναι αφιερωμένο στους Γιαννάκη και Μίλτο Μανάκη, ή όπως είναι ευρύτερα γνωστοί στους κύκλους της 7ης τέχνης, αδερφοί Μανάκη. Ποιοί ήταν Γιαννάκης (1878-1954) και Μίλτος (1880-1964) ήταν οι πρώτοι κινηματογραφιστές στην περιοχή των Βαλκανίων. (Έκαναν την πρώτη τους ταινία μόλις 10 χρόνια μετά τους αδερφούς Lumiere.) Γεννήθηκαν στην Αβδέλλα των Γρεβενών και με τον φακό τους κατέγραψαν πολύ σημαντικές στιγμές από την ιστορία των Βαλκανίων. Το 1904 άνοιξαν στην Bitola ένα φωτογραφικό ατελιέ και ένα χρόνο αργότερα ο μεγαλύτερος αδερφός Γιαννάκης επιστρέφει από το ταξίδι του στο Λονδίνο έχοντας στις αποσκευές του την πρώτη τους κινηματογραφική κάμερα. Ήταν μια Urban Bioscope με σειριακό αριθμό 300. ( Ο λόγος που αναφέρω τον σειριακό αριθμό, θα αποσαφηνιστεί παρακάτω.) Η πρώτη ταινία Το 1905 γύρισαν την πρώτη κινηματογραφική ταινία τεκμηρίωσης στα Βαλκάνια, με πρωταγωνίστρια την γιαγιά τους κυρά Λουκία Μανάκη ετών 114 (Μόνο ο Christopher lee μπορεί να την περάσει), η οποία εμφανίζεται στην ταινία να γνέθει μαλλί και να υφαίνει στον αργαλειό. Ο...
  • MIND THE ART
    ‹‹Στα λεωφορεία οι άνθρωποι κάθονται με το κεφάλι σκυφτό. Νομίζεις ότι κοιμούνται. Τις πρώτες μέρες αναρωτιόμουν πώς μπορούν να ξυπνάνε και να κατεβαίνουν στη σωστή στάση. Όταν είσαι μαζί τους στο λεωφορείο, σκύβεις το κεφάλι σαν κι αυτούς. Το πάτωμα είναι σπασμένο. Από τις τρύπες βλέπεις το δρόμο›› Χέρτα Μύλερ, Το αγρίμι της καρδιάς[1] Είναι πάντα καλό να μην αφήνει κανείς τον ορίζοντά του να στενεύει ˙ κι αυτό είναι που σπεύδει να μας υπενθυμίσει η έκθεση ‘’ΜετροΛόγος’’, η οποία λαμβάνει χώρα στην γκαλερί Owl Art Space[2], έναν πολυχώρο δράσεων που λειτουργεί ως ανοιχτό workshop, δηλαδή ως εργαστήρι ιδεών και προτάσεων προς υλοποίηση : στις μέρες μας, από ανάλογες βασικές κυψέλες ανθρωποδυναμικής φαίνεται να έχει ανάγκη η κοινωνία κατεπειγόντως. Πρόκειται για μία έκθεση η οποία φιλοδοξεί να αποκαλύψει την ισορροπία που επιφέρει κάθε ολοκληρωμένη προσπάθεια ανάγλυφης νοηματοδότησης, καθότι αναδεικνύει τη σχέση χώρου και τόπου, μεταβαίνοντας ως χρόνος που ήδη εξελίσσεται, γι ̓ αυτό και τα εγκαίνια[3] μεταφέρονται στο τέλος, κάτι άκρως πρωτότυπο και ορμητικά σηματοδοτικό, εάν μάλιστα αναλογιστούμε και τη σημειωτική δυναμική από το έργο Είναι και Χρόνος του Heidegger[4] . Σημειωτέον επίσης πως η τοποθέτηση των εγκαινίων χρονικά όχι στην αρχή αλλά στο τέλος, προφυλάσσει τη διη...
  • MIND THE ART
    Ψάχνω το πλάνο μου καιρό. Ό,τι ζητούσα το βρήκα σ' ένα αρχείο ξεχασμένο. Τοπίο χειμωνιάτικο μα... ελάτε τώρα, μη γελιόμαστε, είναι ομορφότερη στα κρύα! Και μας χωράει όλους... Όλους εμάς που σκάσαμε στα γέλια, κλάψαμε, περπατήσαμε μεθυσμένοι και ξεμέθυστοι, ερωτευμένοι ή μόνοι, με την παρέα που θέλαμε και με εκείνη που δεν θέλαμε! Είπαμε κουβέντες σοβαρές... κι ασυνάρτητες! Στην παραλία λοιπόν, διαπιστώνεις ότι μόνο παρόν υπάρχει κι έτσι, όποιος κι αν ήταν ο λόγος που σε οδήγησε εκεί, τον ξέχασες... γιατί σε συνεπήρε ο ήχος που αφήνει το κύμα όταν σκάει στο μπετόν, οι ποδηλάτες, οι ψαράδες, οι συζητήσεις των περαστικών. Δεν είναι η παραλία που ομορφαίνει την πόλη, είναι ο κόσμος της... ένα ακατάπαυστο σύνολο κινούμενων εικόνων που διαρκώς μας εμπνέουν. ...
  • Bookstand
    ΤοΣτο δρόμο(μτφ. Δήμητρα Νικολοπούλου, εκδ. Πλέθρον) περιγράφει για πρώτη φορά τον Μπητ τρόπο ζωής, αυτόν τον κατακλυσμό τής ενέργειας, που άρχισε σταδιακά να ξεπροβάλλει και να παίρνει τη μορφή κινήματος από το τέλος του β΄ παγκοσμίου πολέμου.Το βασικό στοιχείο του βιβλίου είναι η απεικόνιση της συνεχούς κινητικότητας της απογοητευμένης νεότερης γενιάς η οποία αναζητεί ένα άλλο σύστημα αξιών πέρα από αυτό που στηρίζεται στα οικονομικά μεγέθη. Στην προσπάθειά της αυτή προτάσσει τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτει ή πρέπει να διαθέτει όποιος είναι νέος στη συνείδηση: Περιφρόνηση, ενεργητικότητα, αυθορμητισμό και διάθεση για διαρκείς υπερβάσεις. Και όλα αυτά τα στοιχεία τα διαθέτουν οι περιπλανώμενοι αλήτες τούΣτο δρόμοκαι οι πληγωμένοι διαβάτες της αστικής ζούγκλας που ακούνε το κάλεσμα μιας καινούργιας ζωής και βλέπουν έναν καινούργιο ορίζοντα να ανοίγεται διαρκώς μπροστά τους. Και το κυριότερο, τα πιστεύουν όλα αυτά ως νέοι και σαν νέοι.Κάπου μέσα στον δρόμο ήξερα πως θα υπήρχαν κορίτσια, όνειρα, τα πάντα· κάπου μέσα στον δρόμο θα μου πρόσφεραν την πέτρα της ζωής. Το βιβλίο ξεκινά με τη γνωριμία του Σαλ Πάρανταϊζ (ο ίδιος ο Κέρουακ) και του Ντην Μόριαρτυ (ο Νηλ Κάσαντυ) το 1946 και ολοκληρώνεται με την επιστροφή του Σαλ στη Νέα Υόρκη το 1950. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο Σαλ Π...
  • CINEMA
    Ο κινηματογράφος και η ψυχανάλυση έχουν περίπου την ίδια χρονολογική αφετηρία, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Freud χρησιμοποίησε τον όρο το 1895, μια χρονιά μετά τη πρώτη δημόσια προβολή των αδελφών Lumiere. Όμως, η ανάπτυξη της ψυχαναλυτικής κινηματογραφικής θεωρίας άρχισε τη δεκαετία του ’70. Πιο πριν υπήρχαν κινηματογραφικές αναφορές στην ψυχανάλυση από τους σουρεαλιστές τις δεκαετίες του ’20 και του ’30, μιας και η βασική αρχή τους ήταν η αυτόματη γραφή και η έκφραση του ασυνείδητου. Εκτός, όμως, από τους σουρεαλιστές υπήρχαν και ψυχαναλυτικές μελέτες του κινηματογράφου, όπως το Movies: A Psychological Study (Wolfenstein Martha, Leites Nathan, 1950) καθώς και το The Dream Factory (Powder marker Hortense, 1950). Τη δεκαετία του ’70, οι θεωρητικοί του κινηματογράφου άρχισαν να χρησιμοποιούν ψυχαναλυτικούς όρους για την ανάλυση ταινιών και κατ’ επέκταση του κινηματογράφου. Εκτός από τις φροϋδικές θεωρίες, μερικοί χρησιμοποίησαν την θεωρία του Carl Gustav Jung για τα αρχέτυπα. Τα αρχέτυπα είναι μια ιδέα ή μια εικόνα, κεντρική στην ανθρώπινη φύση, τα οποία κληρονομούνται φυσικά στο ανθρώπινο γένος, όπως η γυναικεία διάσταση στους άντρες και η αντρική διάσταση στις γυναίκες. Οι θεωρίες του Jung δεν αναπτύχθηκαν περαιτέρω όσο του Sigmund Freud. Η θεωρία του Freud για το ασυνείδητο και ...
  • CINEMA
    Σίγουρα δεν είναι ένα σάουντρακ άλμπουμ, αλλά πάλι, ποιός θα τολμούσε να πει το αντίθετο; Οι μελωδίες αναγνωρίζονται από τους περισσότερους, αλλά η καινοτομία είναι εμφανέστατη. Αυτή η διασταυρωμένη σπουδή, αν θα μπορούσε έτσι να χαρακτηριστεί, πάνω στα πασίγνωστα έργα του μεγάλου Ιταλού μουσουργού, αφήνει μια υπέροχα γνώριμη αίσθηση και ταυτόχρονα εκπλήσσει με την αυθεντικότητα και την διάθεση για πειραματισμό, χαρακτηριστικό γνώρισμα του κύριου ερμηνευτή της, του Yo-Yo Ma. Οι δυο τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά στα όσκαρ του 2001, όπου ο Morricone ήταν υποψήφιος με τη μουσική της ταινίας «Malèna», ενώ ο τσελίστας βρισκόταν ως ο βασικός ερμηνευτής του εξαίσιου «Τίγρης και δράκος», που τελικά κέρδισε και το βραβείο. Εκεί λοιπόν συζητήθηκε για πρώτη φορά η ιδέα ενός μεταξύ τους άλμπουμ, η οποία και μετουσιώθηκε το 2004 οπότε και κυκλοφόρησε. Η ιδιαιτερότητα της συλλογής αυτής έγκειται στην ενεργή ενασχόληση του ίδιου του Ιταλού συνθέτη στη διαμόρφωση και διασκευή των κομματιών. Ο ίδιος ο Morricone, του οποίου η καριέρα ξεκινά περίπου τη δεκαετία του εξήντα γράφοντας μουσική για τα σπαγγέτι γουέστερν, μοιάζει να μετεξελίσσεται, αφήνοντας εκτός τα πολλά ηχητικά εφέ και τις χορωδιακές κορυφώσεις και επιλέγοντας μια γήινη προσέγγιση τα αποτελέσματα της οποίας μόνο υπέροχα θα μπορ...
  • MIND THE ART
    Το 2009 η Catrin άρχισε να δημιουργεί ψηφιακά κολάζ με παλιές εικόνες και φωτογραφίες. Ταυτόχρονα ανακάλυψε διάφορα online κοινωνικά δίκτυα και οι φωτογραφίες της ήταν τότε ανοικτές για το ευρύ κοινό. Η θετική ανταπόκριση έδωσε στην Catrin το κίνητρό για να προχωρήσει την τέχνη της μέχρι τώρα....
  • NEWSROOM
    Μην σκέφτεσαι πως πήγες διακοπές. Δεν έγινε ποτέ, ήταν ένα ψέμα. Όσο το σκέφτεσαι τόσο θα φουντώνεις.Πάντα θέλουμε μετά τις διακοπές και πριν την επιστροφή στη δουλειά μερικές μέρες μετάβασης. Δεν τις έχουμε ποτέ- γιατί πάντα καθυστερούμε όσο μπορούμε την επιστροφή μας και να σου 12 η ώρα τη νύχτα της Κυριακής να βάζεις πλυντήριο γιατί αύριο δουλεύεις.Φέτος προτίμησες να φας όλα τα χρήματα που είχες στην άκρη γιατί η άλλη εναλλακτική σου ήταν να πας στη μάνα σου στο σπίτι σας στα Κιούρκα.Δεν έχεις ποτέ όσες μέρες ονειρευόσουν πως θα πάρεις άδεια. Δεν πρόλαβες να δεις εκείνη την παραλία που σου είπαν να πας ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Ναι θα πρέπει να περιμένεις ένα χρόνο για να ξαναπας.Μην συγκρίνετε μαυρίσματα, εκτός κι αν είσαι ο πιο μαυρισμένος.Μην λες πόσο καλά πέρασες γιατί θα το θυμάσαι και θα κλαις.Ναι, αυτή η σκέψη που είχες χτες βράδυ ισχύει. Τώρα ξανά διακοπές σε ένα χρόνο. Υπάρχουν βέβαια και τα Χριστούγεννα, αλλά ποιος ξέρει πόση άδεια θα έχεις.Σε μερικές μέρες θα έχεις χωθεί μέσα στις υποχρεώσεις σου και οι διακοπές σου θα σου φαίνονται μακριά. Σαν να έχουν περάσει χρόνια- χιλιάδες.Αν δεν βρεις και φέτος κάτι να σου φτιάχνει το κέφι, δεν θα αντέξεις για πολύ στο λέω.Σαββατοκύριακο έφυγες. Ακόμη κι αν είναι για να πας στη μάνα σου στα Κιούρκα....
  • CINEMA
    Εσείς που θα διαβάσετε τις παρακάτω αράδες να έχετε κατά νου ότι, για να πάτε στην Καβάλα πρέπει να έχετε την θάλασσα στα δεξιά σας, το τάκλιν που έκανε ο Μανωλάς στον Σκαρτάδο ήταν ο ορισμός του πέναλτι και ότι ο Αντώνης τρώει μόνο τις πατάτες και το αφήνει το κρέας. Τώρα λοιπόν, θα κάνουμε μόνο ένα μπάνιο, θα φάμε ελαφρά, θα κοιμηθούμε τρείς ώρες και μόλις πέσει ο ήλιος και δροσίσει ξεκινάμε αμέσως για τις οικογένειες μας. Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη Ο Σταύρος Τσιώλης, γεννημένος στην Τρίπολη το 1937, είναι σκηνοθέτης του νέου Ελληνικού κινηματογράφου και τα τελευταία χρόνια γράφει έργα για το θέατρο. Σπούδασε κινηματογράφο στην σχολή του Σταυράκου στην Αθήνα και από το 1958 έκανε όλες τις δουλειές γύρω από τον κινηματογράφο, πολλές από τις οποίες έγιναν για λογαριασμό της Φίνος Φιλμ. Το 1970 με την ταινία του Κατάχρηση εξουσίας, έρχεται στο επίκεντρο της προσοχής και αμέσως μετά ο σκηνοθέτης σιωπά για 15 ολόκληρα χρόνια. Η επάνοδος του όμως το 1985 μετά από όλα αυτά τα χρόνια, ήταν τόσο βροντερή που θαρρείς και υπέμεινε έναν αβάσταχτο πόνο μέσα την σιωπή για αυτή την στιγμή. Δημιουργός και όχι εκτελεστικός σκηνοθέτης Οι ταινίες του Τσιώλη έχουν ένα ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Ιστορίες από το Λούμπεν προλεταριάτο ή ακόμα και ανθρώπων με πλήρη ταξική συνείδηση, αυτοσχεδιασμοί ...
  • NEWSROOM
    Ο χρόνος σταμάτησε στην Αρετσού.Έφτασε μέχρι την Πλαστήρα στην Κρήνη, και δεν κατέβηκε πιο κάτω.Μπροστά σου, θάλασσα και σκάφη, κόσμος που βολτάρει στη μαρίνα.Λίγο πιο πέρα το λούνα παρκ. Μικροπωλητές με παιδικά παιχνίδια αραδιασμένα στο δρόμο, μαλλί της γριάς, ξεχαρβαλωμένα βαγονάκια και πλαστικοί κλόουν, απομεινάρια από κάποιο τρενάκι, καμένες λάμπες, παππούδες με τα εγγονάκια τους, μουσικές που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη, Φουρέιρα στα τρενάκια- Κιάμος στα συγκρουόμενα.Χοτ ντογκ και ποπ κορν, και βυσινάδες.Ένα τεράστιο καρουζέλ με χρωματιστά αριστοκρατικά αλογάκια γυρνάει έχοντας μόνο έναν επιβάτη. Βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα, κάτι που το κάνει ακόμη πιο όμορφο. Αλλά για του λογου το αληθές, όλα είναι όμορφα όταν υπάρχει θάλασσα στο φόντο.Το αναψυκτήριο του δήμου γεμάτο. Καφέδες, παγωτά ALFA, τάβλι, εδώ κανείς δεν πίνει κοκτέιλ και περίεργες μίξεις αλκοόλ!Οι παππούδες παίζουν με τα κομπολόγια τους, οι γιαγιάδες κουνάνε τις χρωματιστές τους βεντάλιες.Θερινό σινεμά, φαναράκια στο γκαζόν, χρωματιστά παγωτά, ήχος από τζιτζίκια. Εδώ ζουν ακόμα τα παιδικά σου καλοκαίρια....
  • CINEMA
    Σκηνοθεσία: Steven Knight Ηθοποιοί: Tom Hardy, Olivia Colman, Ruth Wilson Μια νύχτα όπως όλες τις άλλες, ένας άνδρας αποφασίζει να χάσει τα πάντα. Μπαίνει στο αυτοκίνητό και φεύγοντας από τη δουλειά του στάματα σε ένα και μοναδικό φανάρι. Κοιτάζει με χαμένο βλέμμα χωρίς πραγματικά να βλέπει. Ξαφνικά αλλάζει κατεύθυνση, ξεκινώντας ένα ταξίδι που προορίζεται να βγάλει κάπου, ή να μην οδηγήσει τελικά πουθενά. Μαζί του κουβαλά πολλές αποσκευές, πολλούς επιβάτες, αλλά ένας συγκεκριμένος περιμένει, εκεί στο πίσω κάθισμα να δει, να κρίνει, να απορρίψει κάθε του κίνηση. Ο Άιβαν Λόκ αυτό το βράδυ θα κάνει το ταξίδι της ζωής του, λουσμένος από τα ηλεκτρικά, υποκίτρινα φώτα του αυτοκινητόδρομου. Ένας απολυτά συγκροτημένος άνθρωπος, βγαίνει εκτός πορείας και μεταμορφώνεται σε ένα πληγωμένο παιδί. Σε μια ύστατη προσπάθεια έλεγχου, συνομιλεί με μια σειρά από χαρακτήρες, από το τηλέφωνο του αυτοκινήτου, προσπαθώντας σαν ένας ταχυδακτυλουργός, να κρατήσει στον αέρα όλα τα αντικείμενα, πριν πέσουν. Η πορεία προς το Λονδίνο, γίνεται πορεία προς τη ζωή, πορεία προς την καταστροφή, τη δημιουργία, τη συνειδητοποίηση. Ο κατά κύριο λόγο σεναριογράφος Στίβεν Νάιτ, σε μια από τις ελάχιστες σκηνοθετικές του απόπειρες, (η προηγούμενη ήταν το σχετικώς αδιάφορο “Redemption”) κατασκευάζει μια ταινία που...
  • NEWSROOM
    «Θα έχει ενδιαφέρον ένα άρθρο για την απώλεια-τον θάνατο. αν έχεις χρόνο και θέλεις» διάβασα στο μέιλ που έλαβα προχθές. Η πρώτη μου σκέψη ήταν μήπως είναι βαρύ για καλοκαίρι –λες και ο πόνος του θανάτου αλλάζει με τις εποχές - αλλά μετά σκέφτηκα πιο πρακτικά: «έλα το’χεις το θέμα. Σίγουρα θα γράψεις για τα πέντε στάδια του πένθους, θα φυσιολογικοποιήσεις τη θλίψη ως αντίδραση στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου από το θάνατο και φυσικά κάποιες «πρακτικές συμβουλές» που ίσως βοηθήσουν».Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν, αυτό το ποστ είναι παραγγελία.φώτο: Ιωάννα Χατζηανδρέου Το επόμενο πρωί ξύπνησα βιαστικά και ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω απ’το σπίτι άκουγα στο ραδιόφωνο για τη συντριβή του αεροσκάφους, το Μεσανατολικό και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό δυο άνθρωποι. Ο Τζάφαρ ή Τζέφρυ όπως τον φωνάζουμε, ο οποίος ζει στην Ελλάδα από 18 χρονών και τον ξέρω από τότε. Ο ίδιος είναι απ’ τη Δυτική όχθη, δεν έχει πάει ποτέ στη Λωρίδα της Γάζας, όμως όλοι του οι συγγενείς, φίλοι και συμπατριώτες είναι εκεί. Η Νούριθ που ζει στο Τελ Αβίβ με την οποία δεν έχω κοντινή σχέση όμως είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω απεριόριστα. Τελευταία φορά την είδα το Φεβρουάριο στο πλαίσιο μιας εποπτείας και θυμήθηκα πόσο μ’εντυπωσίασε ο τρόπος που δούλεψε μέσα στην ομάδα ένα θέμα απώλειας. Προσπάθησα να φανταστώ πως θα...
Τρι, 02 Σεπ 2014