• NEWSROOM
    Ηθοποιός και ανεξάρτητος σκηνοθέτης, γνωστός από τις cult ανεξάρτητες παραγωγές του, έχει δηλώσει παλαιότερα πως ο σκοπός του κινηματογράφου είναι να “αμφιβάλουμε και να διαφωνήσουμε”. Τον πετύχαμε λίγες ημέρες πριν την έναρξη των παραστάσεων “Δε Variete”, σε συνεργασία με τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο στα κείμενα και στη σκηνοθεσία. Από το 2005 που ξεκίνησε πέρασε από τον κινηματογράφο στην τηλεόραση, από την τηλεόραση στο διαδικτυακό σήριαλ και πάλι πίσω στον κινηματογράφο. Ο σκηνοθέτης του φημισμένου “Τσίου” Μάκης Παπαδημητράτος, μιλάει στον “Εξώστη Θήτα” για τις ταινίες του, την εποχή του, την δύναμη του διαδικτύου και τον ελληνικό κινηματογράφο του σήμερα.φώτο. Ιωάννα Χατζηανδρέου Η ταινία που σας καθιέρωσε είναι το “Τσίου”, πείτε μας λίγα λόγια για την ταινία, τη σύλληψη της και την απόφαση να ασχοληθείτε με τους εκκεντρικούς χαρακτήρες της. Ο Τσίου είναι η πρώτη ταινία στην Ελλάδα που αναδείχθηκε από το διαδίκτυο και την πειρατεία. Αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο και η πειρατεία, δεν θα ξέρατε ότι υπάρχει, παρόλο που κέρδισε καταπληκτικές κριτικές από το κοινό αλλά και βραβεία στην Θεσσαλονίκη. Χάρη στο διαδίκτυο και την πειρατεία, μπόρεσε να ξεπεράσει τα εμπόδια της διανομής και της προώθησης της στην Ελλάδα και να γίνει μια από τις πιο γνωστές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ στην χώ...
  • MIND THE ART
    Ούτε μια λέξη σε χαρτί. Ένα μισοτελειωμένο βιβλίο και ένας καφές που δεν πρόλαβα να πιώ... Και λίγο πιο πέρα πρέπει να 'ναι η φωτογραφία που δεν τράβηξα, τα λόγια που δεν άκουσα, κάτι που είδα μα ουσιαστικά δεν κοίταξα, τα άρθρα που έμειναν στα “αγαπημένα”, δεν τα διάβασα. Αυτός που ήρθε από ταξίδι, περπάτησε δίπλα μου τυχαία, διασχίσαμε την Β. Όλγας μιλώντας κι ούτε καν ρώτησα το όνομά του. Με συνεπήρε ο ήχος από τις ρόδες της βαλίτσας του πάνω στο πεζοδρόμιο. Πάντα προσέχω τις βαλίτσες του κόσμου, ειδικά το χαρτάκι των αεροδρομίων στις χειρολαβές! Αλλάζοντας τα καλοκαιρινά με τα χειμωνιάτικα ρούχα, βρήκα κομφετί στο παλτό μου. Χρώματα υπάρχουν διαρκώς, είναι ξεθωριασμένα. Για να έχουν ζωή απαιτούν και εμάς. Θεωρητικά ζούμε στιγμές που εξελίσσονται ΤΩΡΑ, ωστόσο αυτό που ονομάζουμε παρόν είναι μυστήρια φάση· άλλοτε μας εκστασιάζει η έννοια του απρόσμενου από το οποίο χαρακτηρίζεται κι άλλοτε αυτό που κάνουμε είναι να προσπαθούμε στο παρόν να χωρέσουμε όλα εκείνα που θα μας εξασφαλίσουν κάτι ακόμη για να το 'χουμε αύριο, μεθαύριο, πάντα..; Και το παρόν μας προσπερνά. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν κάνοντας μόνο όνειρα για το αύριο, βιώνοντας το παρόν σαν παρελθοντική ανάμνηση σε χρόνο μέλλοντα. Ενεστώτας πουθενά. Καμιά φορά, όταν κι εγώ δε ζω στο παρόν, σημαίνει πως το σύστημα ...
  • NEWSROOM
    Να χορεύεις. Μόνος σου να χορεύεις. Και να μη σε νοιάζει, να μην ακούς. Να μην έχεις αισθήσεις, μόνο τον ιδρώτα σου. Που θα κυλά στο μολυβένιο σώμα, μαλακό σαν κάρβουνο και μέλι. Να κάνεις μεγάλα βήματα, να σε στηρίζουν στο έδαφος. Μη πέσεις δίχως να το θέλεις. Μόνο εσκεμμένα. Μια στροφή να κάνεις, να δεις τον κόσμο όλο να γυρνάει γύρω σου. Πίσω σου, μπροστά σου. Γιατί έτσι θα τον δεις καλύτερα. Με το κεφάλι τελευταίο, το σώμα πρώτο. Η σκέψη δε χωράει, την κλέβουν τα μάτια που πάντα είναι εκεί ενώ προσποιούνται πως δεν είναι. Χόρεψε. Μόνος σου να χορέψεις. Μέχρι το τέλος. Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να γελάς μαζί του. Που έχεις τη δύναμη να σηκώνεις το πόδι σου ψηλά και να πετάς. Να γεμίζεις τα χέρια σου με τους αγκώνες σου και πάλι από την αρχή. Να κουλουριάζεσαι και να ανοίγεις σαν πουλί. Που δεν πέταξε ποτέ. Να χορέψεις. Και μόλις αντικρίσεις τον εαυτό σου στο θολομένο τζάμι να μην σταματήσεις. Να συνεχίσεις να τρέχεις μέσα στην σκοτεινή αίθουσα. Κανείς δε θα είναι εκεί για να σε δεί. Μόνο η μπάρα, πάνω στην οποία θα κρατηθείς για να πάρεις κουράγιο. Κρύα. Σιδερένια. Εκεί. Να μη φοράς παπούτσια. Κάνουν κακό στο πέλμα, το αποκεντρώνουν. Πρέπει να είναι φιλικό, να σε κρατάει σε εγρήγορση και να μην σε αφήνει ποτέ. Να μην γλυστρά, να μένει συγκεντρωμένο. Πάνω...
  • CINEMA
    (Η συνέχεια…) Το τέλος του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Στα επόμενα χρόνια, η ανυπαρξία ρυθμίσεων για την προστασία του κινηματογράφου αλλά και η άστατη πολιτική κατάσταση της Ελλάδας οδήγησε σε κινηματογραφική κρίση. Η κρίση αυτή αντικατοπτρίστηκε και στο Φεστιβάλ. Υποχρηματοδοτήσεις, φανατισμοί και απουσία καλλιτεχνικού κριτηρίου οδηγεί σε διασπάσεις και διαμάχες. Ταυτόχρονα ο Εξώστης Β κηρύττει πόλεμο προς κάθε κατεύθυνση εμφανίζοντας δείγματα γήρανσης και φανατισμού που συμβαδίζουν παράλληλα με την διάθεσή του για αλλαγή. Αποκορύφωμα της δράσης του, η κρέμαση ενός σκιάχτρου από το ταβάνι της αίθουσας του Ολύμπιον που συμβόλιζε το θανάτο του ελληνικού κινηματογράφου. Έπειτα ακολουθούν διαδοχικές αλλαγές και παραιτήσεις προέδρων και μελών των επιτροπών, συζητήσεις όπου οι συντελεστές του φεστιβάλ εντοπίζουν πλήθος προβλημάτων και σιγά – σιγά οδηγούμαστε στην τομή του 1992, όπου το Φεστιβάλ μετονομάζεται σε Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με διεθνές διαγωνιστικό τμήμα και ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα το οποίο και καταργείται μερικά χρόνια μετά. Το Ελληνικό Φεστιβάλ είναι και επισήμως πλέον νεκρό. Το Διεθνές Φεστιβάλ και οι Κινηματογραφιστές της Ομίχλης Την θέση του θεσμού που παραπαίει έρχεται να πάρει αυτό που θα εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα φεστιβά...
  • CINEMA
    Αισίως, θα έλεγε κανείς, φέτος πραγματοποιείται ακόμα μια χρονιά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - το 55ο στον αριθμό και εορταστικό των 100 χρόνων Ελληνικού Κινηματογράφου. Αισίως; Από ότι φαίνεται όχι και τόσο καθώς η πορεία του για πεντέμισι δεκαετίες περιέχει γεγονότα και περιστατικά που συμβαδίζουν (και επηρεάζουν) με την καλλιτεχνική πορεία του κινηματογράφου αλλά και την πολιτική πορεία της Ελλάδος. Με μια ανάσα λοιπόν βουτάμε σε μια αναδρομή στους μεγαλύτερους σταθμούς της πορείας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η αρχή Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1960 μια μικρή ομάδα ανθρώπων παρατηρήθηκε να κολλάει αφίσες για την αυριανή έναρξη μιας εκδήλωσης που ονομαζόταν Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου. Η προβολή της πρώτης ταινίας πραγματοποιήθηκε σε μια μάλλον άδεια αίθουσα στον «Ολύμπιον». Μια παγωμένη αρχή, η οποία όμως θερμάνθηκε μέσα σε λίγες μέρες με ολόκληρη την πόλη να υποδέχεται τη διοργάνωση δημιουργώντας πολυπληθή κοινό, πηγαδάκια συζητήσεων στην Αριστοτέλους και κατέληξε σε έλλειψη εισιτηρίων για τις προβολές των τελευταίων ημερών. Στην τελετή λήξης μετά την αναγγελία των βραβείων από τον πρόεδρο της επιτροπής, Στρατή Μυριβήλη, πραγματοποιήθηκε χοροεσπερίδα όπου τέθηκε σε πλειοδοσία ένας τιμητικός χορός με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο οποίος κερδήθηκε από τον...
  • MIND THE ART
    Με αφορμή την παράσταση “Πατριδογνωσία ή Τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη” που παρουσιάζεται εδώ και αρκετές εβδομάδες στον καινούριο χώρο του Black Box, ο Γεράσιμος Γεννατάς, μοναδικός ηθοποιός επί σκηνής, συνομίλησε μαζί μας για την ιδιαίτερη αυτή παράσταση που αποτελεί την ιστορικοπολιτική χαρτογράφηση της χώρας μας. Τι είναι αυτό που θα παρακολουθήσουμε στην παράσταση “Πατριδογνωσία ή Τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη” ; Θα παρακολουθήσουμε μία παράσταση που μιλάει για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Συγχρόνως όμως ψάχνει και αναρωτιέται αν η πατρίδα μας έχει ξαναπεράσει από τέτοιες Συμπληγάδες και άλλοτε. Αν οι πατεράδες και οι παππούδες μας υπήρξαν τα θύματα τότε. Και πώς πρέπει να αντιδράσουμε για να μην γίνουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας τα επόμενα θύματα. Ο εναλλακτικός τίτλος “Τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη” πώς προέκυψε; Πού αναφέρεται; Το «Τίποτα πια δεν είναι για συγνώμη» είναι στίχος από το ποίημα του Μαγιακόφσκι «Ένα σύγνεφο με πανταλόνια» που ακούγεται στην παράσταση. Γιατί πλέον δεν μπορούμε και δεν πρέπει να συγχωρούμε τίποτα απ’ όσα μας επιβάλουν. Είναι καιρός για δράση πια. Ποιος είναι ο λόγος που επιλέξατε στη δεδομένη συγκυρία να εκφραστείτε μέσα από αυτού του είδους την παράσταση, που όπως αναφέρει και το δελτίο τύπου, είναι μια πολιτική...
  • MIND THE ART
    Με νέα δισκογραφική δουλειά στις μπαγκαζιέρες τους, οι 60s garage revivalists Allah Las επισκέπτονται τη χώρα μας για δεύτερη φορά. Ο «ε» μίλησε μαζί τους αποκλειστικά… Η πρώτη ερώτηση είναι προφανής. Νέο LP με τίτλο “Worship the Sun”. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ αυτού και του πρώτου σας δίσκου; Ή υπάρχει μια «συνέχεια» (continuity), αν προτιμάτε; Ο πρώτος μας δίσκος ήταν ουσιαστικά μια συλλογή κομματιών που παίζαμε ζωντανά για κάποια χρόνια και ηχογραφήθηκαν μ’ αυτήν τη “live” λογική. Για το "Worship The Sun" μπήκαμε στο στούντιο μ’ έτοιμα τραγούδια και πειραματιστήκαμε πάνω σ’ αυτά με διαφορετικές ενορχηστρώσεις και προσθέτοντας διάφορα όργανα. Ακόμα, υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στη γραφή των κομματιών, καθώς και στα φωνητικά. Τι θυμάστε απ’ τις μέρες που δουλεύατε στο περίφημο δισκοπωλείο Amoeba, το 2008; Πιστεύατε ότι θα τα καταφέρνατε να φτάσετε εδώ που φτάσατε; Πίσω σ’ εκείνες τις μέρες δε νομίζω ότι κανένας από εμάς θα μπορούσε να ονειρευτεί κάτι τέτοιο, δηλαδή να έχουμε κυκλοφορήσει δύο δίσκους και να περιοδεύουμε σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Μάλλον, δεν είχαμε τόσες βλέψεις! Απλά, γράφαμε τραγούδια και παίζαμε τη μουσική που μας άρεζε… Ήμασταν πάνω απ’ όλα τυχεροί. Οι άνθρωποι ανταποκρίθηκαν θετικά στη μουσική μας. Τι πιστεύετε για όλη αυτήν την garage rock αναβ...
  • MIND THE ART
    Πώς είναι να αποχαιρετάς την παιδική αθωότητα και να εισέρχεσαι στον κόσμο των «μεγάλων»; Ο έφηβος μοιάζει με τον αστακό κατά την εποχή που αλλάζει το κέλυφός του: είναι εκτεθειμένος σε όλους τους κινδύνους και στην ανάγκη να κατασκευάσει ένα νέο κέλυφος… Είναι μια μεταμόρφωση, κάτι σαν δεύτερη γέννηση… Τι επιστολή θα έγραφες στον έρωτα; Στην πλήξη; Στο θυμό; Στο φόβο; Στον ίδιο σου τον εαυτό; Τι θα σε έκανε να πεις… «Όχι αθώος πια»; Τι σημαίνει να είσαι έφηβος σήμερα; Πόσο «κουτοί» και «αστείοι» φαίνονται στα μάτια σου οι μεγάλοι; Εάν έγραφες ένα γράμμα στους γονείς σου, πώς θα τους έλεγες αυτά που ήδη ξέρουν και κάνουν πως δεν ακούν; Τι επιστολή θα έγραφες στον έρωτα; Στην πλήξη; Στο θυμό; Στο φόβο; Στον ίδιο σου τον εαυτό; Φωτογραφία: Γιώργος Σαρρής Η Στέγη, η ταλαντούχα σκηνοθέτης και εκπαιδευτικός Γεωργία Μαυραγάνη και η ομάδα της, Happy End, αναλαμβάνουν να μας μυήσουν στο σαγηνευτικό κόσμο της εφηβείας με την παράσταση Όχι Αθώος Πια. Οι σημερινοί έφηβοι εμπλέκονται δυναμικά στη δημιουργική διαδικασία αυτής της ξεχωριστής παράστασης, που ανήκει στο είδος του θεάτρου επινόησης (devisedtheatre). Μέσα από συνεντεύξεις, εργαστήρια και ένα ειδικά διαμορφωμένο blog, μοιράζονται με την ομάδα τα όνειρα και τις αγωνίες τους, αγαπημένους στίχους, μουσικά και λογοτεχνικά ερεθίσμα...
  • MIND THE ART
    Ο Δημήτρης Τικτόπουλος υποδύεται τον Μ.Αλέξανδρο στην πιο πολύαναμενόμενη παράσταση της χρονιάς. Σε λίγες ώρες θα παρακολουθήσουμε μια φιλόδοξη παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, μα πρώτα θα μας πει ο πρωταγωνιστής της παράστασης λίγα λόγια. Τι ακριβώς πρόκειται να παρακολουθήσουμε στη ροκ όπερα “Alexander the Great” ; Ένα μεγάλο ταξίδι ! Μια μουσικοθεατρικη παράσταση με μεγάλη δράση κ τη ζωή το μοναδικού Μέγα στην ιστορία του κόσμου. Μέγας Αλέξανδρος. Τι είναι εκείνο που σας συναρπάζει περισσότερο στο ρόλο του Αλέξανδρου; Είναι πάρα πολλά. Ο ρόλος έχει πολύ υψηλές απαιτήσεις και πολύ μεγάλο βάρος . Και τα 2 είναι στοιχεία που με κεντρίζουν το ενδιαφέρον σαν καλλιτέχνη αφού αρέσει να ρισκάρω και να αφιερώνω όλο μου το χρόνο στην μελέτη. Ποια πιστεύετε ότι θα είναι η ανταπόκριση του κοινού στην παράσταση, δεδομένου ότι δεν είμαστε ένα κοινό συνηθισμένο σε ροκ όπερες; Ελπίζω να κάνουμε περήφανους όλους τους ανθρώπους που θα βρεθούν κοντά μας σε αυτό το ταξίδι. Δεν είμαστε συνηθισμένοι εδώ στην Ελλάδα σε τέτοιες παραγωγές αλλά πιστεύω ότι πέρα από την θεματολογία που είναι σεβαστή από όλους, θα ευχαριστηθεί το κοινό την όλη προσπάθεια ερμηνείας κ διεκπεραίωσης του έργου. Δεδομένου ότι ασχολείστε με το τραγούδι, πώς βιώνετε εσείς τη θεατρική παράσταση; Υπάρχει κάτι που...
  • NEWSROOM
    Αυτές τις μέρες ακολουθώ τους παράξενους ανθρώπους της πόλης. Τους γνωστούς και οικείους. Τους άγνωστους και μυστηριώδεις... Τους δίδυμους του κρατικού θεάτρου. Τα όμορφα αγόρια του κρατικού. Μπορεί να μεγάλωσαν πια αλλά το χαμόγελο τους είναι ακόμη αγορίστικο.. Τα μάτια τους λάμπουν και χαίρεσαι τόσο να τους βλέπεις, που αν καμιά φορά δεν δεις τον έναν από τους δύο η καρδιά σου παγώνει. Ανησυχείς. Κι όταν τους ξαναδείς ψάχνεις πάνω τους το σιδερωμένο πουκάμισο τα καλοχτενισμένα μαλλιά για να σταματήσεις να ανησυχείς.. Κι ας μη τους ξέρεις. Κι ας μη τους μιλήσεις ποτέ. Μόνο το γεια. Εκείνο το γεια που χρόνια τώρα το αναζητάς, το επιδιώκεις. Χωρίς να ξέρεις το γιατί. Στο κάτω, κάτω δεν χρειάζεται. Είναι οι δίδυμοι του κρατικού. Εκείνη τη γιαγιά του υπουργείου, στρουμπουλή και ροδαλή πάντα με μαύρα και πάντα με μαντήλι στο κεφάλι. Να σκουπίζει τα πεσμένα φύλλα έξω από το διοικητήριο στην Αγ. Δημητρίου και μετά να κοιμάται στο πλαϊνό πεζούλι με το μεγάλο μπόγο της σχεδόν όρθια. Χρόνια την έβλεπα και μερικές φορές έκανα το γύρο μόνο και μόνο για να μη πατήσω στα φύλλα που μάζευε και της χαλάσω τη δουλειά. Εκείνη βιαστική και με το κεφάλι σκυμμένο μόνο σκούπιζε. Έχω χρόνια να τη δω, ελπίζω εκεί που είναι πια να κοιμάται πάνω σε μαλακά φύλλα δέντρων αέρινη και ευτυχισμένη. Την κυρία ...
  • MIND THE ART
    «Ικανός μόνο γι’ αυτό», Samuel BeckettΓράφω για να μη με πνίξει το αγριεμένο ποτάμι που φουσκώνει μέσα μου. Γράφω για να δω, επιτέλους, μπρος στα μάτια μου από τι υλικό είμαι φτιαγμένος. Γράφω για να δώσω μορφή και υπόσταση σε όλες τις φωνές που μιλάνε μέσα μου. ~ Γράφω για να μην έχει το απάνω χέρι η πραγματικότητα. Γράφω για να δώσω στον κόσμο τη μορφή των ονείρων μου. Γράφω για να ξορκίσω τους εφιάλτες που με κρατάνε τις νύχτες ξάγρυπνο. ~ Γράφω γιατί δεν μπορώ να ξυπνάω νωρίς κάθε πρωί και να πηγαίνω στην ώρα μου για δουλειά. Γράφω γιατί μ’ αρέσει να δουλεύω φορώντας τις πιτζάμες μου ή να μένω όλη τη μέρα γυμνός φωνάζοντας στίχους στον φωταγωγό. Γράφω γιατί ερωτεύτηκα τον ήχο μιας γραφομηχανής, που μου χαρίσανε όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών. ~ Γράφω για την αθανασία. Για να κερδίσω εγώ τη μάχη με τον χρόνο, κι όχι εκείνος. Γράφω για να μην έχει την τελευταία λέξη ο θάνατος. Γράφω για ν’ αδειάσω την ψυχή μου, να ‘ρθεί ο Χάρος και να μη βρει παρά ένα σακί γεμάτο κόκαλα να πάρει. ~ Γράφω για να πάρω εκδίκηση από τη ζωή. Για να πάρω εκδίκηση από τον θάνατο. Για να πάρω εκδίκηση από τον Θεό. ~ Γράφω για όλα τα κορίτσια που δεν φίλησα. Για όλα τα στήθη που δεν άγγιξα. Για όλα τα ταξίδια που δεν έκανα. Γράφω για όλους τους δρόμους που δεν περπάτησα, για όλες τις θάλασ...
  • MIND THE ART
    Ο Αγ. Βασίλης επισκέπτεται τους κλασικούς Caravaggio, Degas,Botticelli,Rousseau και πολλούς ακόμα και εισβάλει στα έργα τους!Ο εικαστικός Ed Wheeler βρίσκεται πίσω από την ιδέα....
  • CINEMA
    Οδηγός Επιβίωσης για ένα Πρόγραμμα που Φέτος έχει Ψωμί Το 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ξεκινάει στις 31 Οκτωβρίου και θα κρατήσει μέχρι τις 9 Νοεμβρίου 2014 στην ιστορική έδρα του θεσμού, Ολύμπιον και Παύλος Ζάννας και στις αίθουσες του Λιμανιού, φέρνοντας για άλλη μια φορά τον καταξιωμένο δεκαήμερο εορτασμό του ανεξάρτητου κινηματογράφου στην πόλη. Με το ένα τρίτο του προϋπολογισμού που είχε πριν πέντε χρόνια και με κάθε χρόνο αυτός να πέφτει χαμηλότερα, το Φεστιβάλ κατάφερε να κρατήσει ένα δυναμικό και ποιοτικό πρόγραμμα 150 ταινιών συνολικά, 36 εκ των οποίων είναι Ελληνικές παραγωγές μεγάλου μήκους και 16 βραβευμένες μικρού από το Φεστιβάλ της Δράμας. Το διεθνές κομμάτι του όμως φέτος είναι αυτό που ξεχωρίζει προσελκύοντας μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες και καταξιωμένες προσωπικότητες του ανεξάρτητου σινεμά παγκοσμίως. Προβάλει βραβευμένες ταινίες από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης και του κόσμου, αλλά και τις προτάσεις χωρών για το Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας των φετινών Όσκαρ. Το Φεστιβάλ τιμά τον ελληνικό κινηματογράφο, μας καλεί να γνωρίσουμε εδραιωμένους διεθνείς καλλιτέχνες, πραγματοποιεί Masterclass με σημαντικούς καλεσμένους αλλά και παρουσιάζει 14 νέες προσωπικότητες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών στο διαγωνιστικό του κομμάτι που μας κεντ...
  • MIND THE ART
    Την πολύ κεφάτη παράσταση «Ωραία Κοιμωμένη²» παρακολουθήσαμε στο θέατρο Όρα, από τους Hippo Theatre Group. Μια παράσταση με πάρα πολύ ενέργεια, πολύ δόσιμο από τους ηθοποιούς (Γιώργο Σοφικίτη και Βαλεντίνα Κάντα) και μεγάλη εφευρετικότητα από την σκηνοθετική ομάδα των Hippo (Φώτη Δούσο και Αλέξη Ράπτη). Με την χρήση τεχνικών του σωματικού θεάτρου, με χορό και τραγούδι πάνω σε πρωτότυπες μουσικές (πρωτότυπες και με τις δύο έννοιες της λέξεις) που υπογράφει η ίδια η ομάδα Hippo και ο Νάσος Πατσίκας, οι Hippos στήσανε μια πολύ “γεμάτη” παράσταση για παιδιά και για μεγάλους όλων των ηλικιών. Είναι σπάνιο το φαινόμενο να διασκεδάζει ένας ενήλικας τόσο πολύ, όσο διασκεδάζει και το παιδί του σε μια παιδική παράσταση. Κι ο λόγος που συμβαίνει αυτό με τις παραστάσεις των Hippo είναι διπλός: αφενός δεν αφήνονται σε ευκολίες και μηχανικά-τεχνικά εφέ και αφετέρου μάς δίνουν την εντύπωση πως όταν ετοιμάζουν μια παράσταση δεν έχουν στο μυαλό τους πως απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο κοινό (π.χ.σε παιδιά), αλλά σε όλους. Το κείμενό της παράστασης, το οποίο υπογράφει η Καλλιόπη Φύκαρη, έχει κωμικά στοιχεία που “κουμπώνουν” διαφορετικά στο κάθε άτομο. Ο εξαιρετικά γρήγορος ρυθμός και τα ξαφνιάσματα/ανατροπές της παράστασης είναι σίγουρα τα highlights, όπως επίσης και οι διάφορες μεταμορφώσε...
  • NEWSROOM
    Τα πράγματα είναι απλά. Περνάμε καλά όταν είμαστε με την παρέα μας και κάνουμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι.Αυτή την Παρασκευή (31.10) στο μπιλιαρδάδικο Ελ Πάσο (ιστορικό καλτ μαγαζί- Αγίου Δημητρίου 140) θα μαζευτούν οι φίλοι μας για Halloween πάρτυ. Θα πάμε κι εμείς του Εξώστη.Όποιος θέλει ντύνεται, όποιος δεν θέλει όχι. Φέρε μόνο δρακουλίνια και καραμέλες!Στις 8 θα σκαλίσουν κολοκύθες, και μετά τις 9 θα δουν διάφορες προβολές.https://www.facebook.com/events/1501164406802828/?fref=tsΈλα όπως είσαι. Boo!...
Πεμ, 30 Οκτ 2014