1. Θέματα

Oι γνώμες των άλλων

γράφει ο Γιάννης Σιφνιός

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου που παύει να τον ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων για το πρόσωπό του.



Όχι επειδή είναι υπεράνω όλων,αλλά διότι κατανοεί πλέον πως δε βγάζει πουθενά όλο αυτό. Έχει αποδεχτεί ότι δεν είναι ούτε το καλό παιδί που κάποιοι θεωρούν, αλλά ούτε και ένα άτομο που κανείς θα έλεγε κακό.Άλλωστε το άσπρο-μαύρο είναι μια αφελής θεώρηση των πραγμάτων.


Είναι αυτός που είναι και έχει συμφιλιωθεί πλέον με την ιδέα ότι δεν θα τα πηγαίνει καλά με όλους.Και αυτό είναι υγιές.Γιατί πείτε μου πόσο μπορείτε να εμπιστευτείτε έναν άνθρωπο που χαμογελά σε όλους;


Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθει κανείς πως δεν έχει χρόνο για χάσιμο,ούτε σκοπεύει να στρογγυλέψει τις απόψεις του απλά για να γίνει πιο αρεστός. Έχει πάψει να λέει «χάρηκα που τα είπαμε»,όταν δεν το νιώθει και πλέον αντιλαμβάνεται πως οι πραγματικοί του φίλοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.


Το παν είναι να σέβεται κανείς τον εαυτό του και αυτό ξεκινά από το να πάψει να ξοδεύει το χρόνο του με ανθρώπους που δεν εκτιμά. Τελικά, όλη αυτή η διαδικασία είναι απελευθερωτική.Όχι μόνο γιατί αφήνει κάποιος ελεύθερο τον πραγματικό του εαυτό,αλλά και γιατί πέφτουν οι μάσκες της υποκρισίας και της πολιτικής ορθότητας του κοινωνικού περίγυρου,που τελικά τρομάζει στη θέα ενός ελεύθερου ανθρώπου.Αυτού που δε «χρωστάει» σε κανέναν και δε θα κάνει δημόσιες σχέσεις.


Έρχεται εκείνη η στιγμή που απλά αποφασίζεις ότι δε θα κάτσεις στο πάρτi που δε σου αρέσει,επειδή εκεί βρίσκονται όλοι. Οπότε αποχωρείς ευγενικά γνωρίζοντας ότι πλέον κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις.