1. Mind the art
  2. Βιβλίο

Rene Denfeld "Μαγεμένος τόπος"

Τοῦ Τάσου Γέροντα


Rene Denfeld "Μαγεμένος τόπος", μετάφραση Χίλντα Παπαδημητρίου. Ἐκδόσεις Μεταίχμιο 2015. 320 σελίδες σέ τυπικό μέτριας ὑφῆς χαρτί.


Ὁ μαγεμένος τόπος εἶναι φυλακή ἰσοβιτῶν καί μελλοθανάτων. Ἡ περιγραφή γίνεται μέ δύο τρόπους: ἕνας ἔγκλειστος, αὐτός πού ἀποκαλεῖ τή φυλακή "μαγεμένο τόπο", μᾶς περιγράφει ὅσα διαδραματίζονται ἐκεί μέσα, τά κρυφά, τά φανερά, τίς σκέψεις, τά συναισθήματα, τά μεταφυσικά του. Ἕνας ἄλλος, ἐξωτερικός, ἀνώνυμος παρατηρητής μᾶς περιγράφει ὅσα γίνονται ἔξω ἀπό τή φυλακή. Καί δέν εἶναι λίγα, οὔτε τά πρῶτα οὔτε τά δεύτερα.


Ὁ κορμός τῆς ὑπόθεσης εἶναι ὁ ἑξῆς: ἕνας φυλακισμένος, ὁ Γιόρκ, ἔχει καταδικαστεῖ σέ θάνατο. Ὁ ἴδιος θέλει νά ἐκτελεστεῖ ἀλλά μία ὁμάδα δικηγόρων ψάχνει στοιχεῖα γιά νά ζητήσει ἐπανάληψη τῆς δίκης. Τήν ἕρευνα ἔχει ἀναλάβει μία ἀνώνυμη κυρία, ἄγνωστης ἡλικίας. Ὅσο διαρκεῖ αὐτή ἡ ἕρευνα γνωρίζουμε καί τούς ὑπόλοιπους ἥρωες: τόν διευθυντή τῆς φυλακῆς, τόν ἀρχιφύλακα, τόν ἀποσχηματισμένο ἱερέα τῆς φυλακῆς, κάποιους φυλακισμένους, μερικούς συγγενεῖς τοῦ Γιόρκ καί ἄλλους.


Ὁ ἐσωτερικός ἀφηγητής, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου μαθαίνουμε λίγο πρίν τό τέλος, λατρεύει τό διάβασμα! Ἀκούει ἄλογα νά καλπάζουν μέσα στούς τοίχους καί κάτω ἀπό τά πατώματα, βλέπει κουτσομπόλες καρακάξες καί νιώθει μέσα ἀπό τούς τοίχους τίς ἐποχές. Δέν μιλάει στούς ἀνθρώπους ἀλλά καταλαβαίνει τά κρυφά τους συναισθήματα. Ἀποφεύγει νά μᾶς πεῖ τόν πρῶτο του φόνο, ἀλλά μᾶς λέει γιά τόν τελευταῖο. Μόνο στό τέλος κάποια μισόλογα μᾶς μαρτυροῦν τά ἄρρητα.

Εἶναι μοναδικός ὁ τρόπος πού διηγεῖται τά τρομερά χωρίς νά τά περιγράφει. Συγκλονίζει ὁ τρόπος πού παρουσιάζει τά συναισθήματα τῶν βιασθέντων φυλακισμένων. Συγκινεῖ ὁ τρόπος πού παρουσιάζει γυναῖκες μέ νοητική ὑστέρηση, οἱ ὁποῖες ἔγιναν ἀντικείμενο σωματικῆς ἐκμετάλλευσης ἀπό ὁλόκληρα χωριά καί κατέληξαν ἀνήμπορες μητέρες.


Ὅπως πάντα, ἡ μετάφραση τῆς Χίλντας Παπαδημητρίου προσθέτει στήν ἀπόλαυση τῆς ἀνάγνωσης.


Μήν σᾶς μπερδεύει τό γκρίζο ἐξώφυλλο τῆς ἀστυνομικῆς σειρᾶς τοῦ Μεταίχμιου. Δέν εἶναι ἀστυνομικό μυθιστόρημα. Εἶναι ἕνα ἰσχυρό κοινωνικό καί βαθύτατα ἀνθρώπινο βιβλίο. Συνιστᾶται ἔντονα.


"Ὁ χρόνος περνάει ἐδῶ ἀλλά δέν μετράει".


"Πόσο περίεργο εἶναι ὅτι οἱ νεκροί βαραίνουν περισσότερο ἀπό τούς ζωντανούς. Θά νόμιζε κανείς ὅτι ἰσχύει τό ἀντίθετο, ἀλλά δέν εἶναι ἔτσι. Νομίζω ὁτο αὐτό συμβαίνει ἐπειδή ἡ ψυχή δίνει στό σῶμα ἐλαφράδα καί αὔρα. Ὅταν ἡ ψυχή φεύγει, δέν μένει τίποτα στό σῶμα καί θέλει ἀπεγνωσμένα νά ἐπιστρέψει στή γῆ. Γι' αὐτό εἶναι τόσο βαρύ."