1. Cinema
  2. Εξώστης Θ

ΦΚΘ 58 | Οι ταινίες που ξεχώρισε και αγάπησε ο Εξώστης Θ στο Φεστιβάλ

επιλέγουν η Άλκηστη Ακτσόγλου και η Σωτηρία Παπαντωνίου

Το 58o Φεστιβάλ Κινηματογράφου έφτασε στο τέλος του και ο Εξώστης κάνει μια σύντομη αναδρομή σε αγαπημένες ταινίες του Εξώστη Θ.


Άλκηστη Ακτσόγλου:


Brigsby Bear (ΗΠΑ 2017)



Η ζωή του 25χρονου James (Kyle Mooney) περιστρέφεται γύρω από μία τηλεοπτική εκπομπή του '80 με πρωταγωνιστή τον αρκούδο Brigsby. Όταν ανακαλύπτει ότι η σειρά δεν πρόκειται να συνεχίσει, αποφασίζει να την τελειώσει αυτός. Η πρώτη μεγάλου μήκους του Dave McCary, σε σενάριο των Mooney και Kevin Costello, είναι μία γλυκιά και νοσταλγική ταινία που ακροβατεί με χάρη ενδιάμεσα στο χιούμορ και τη λύπη. Με ηθοποιούς και προσωπικό με προϋπηρεσία στο Saturday Night Live, δεν απογοητεύει κωμικά και παρόλο που μετά την ταραχώδη αρχή γίνεται ήσυχη και ήρεμη, δεν έχει αρνητικό αντίκτυπο πάνω της. Από τις λίγες ταινίες που θα ευχόσασταν να διαρκέσουν λίγο παραπάνω, καθώς ο όμορφα περίεργος και ταυτόχρονα, οικείος κόσμος που έχουν δημιουργήσει οι McCary, Mooney και Costello είναι απολαυστικός.


Sweet Country (Αυστραλία 2017)



Το γουέστερν Sweet Country διαδραματίζεται το 1920 στην Αυστραλία. Όταν ένας Αβορίγινας, ο Sam Kelly (Hamilton Morris), σκοτώνει για άμυνα έναν λευκό άνδρα, αρχίζει μία καταδίωξη στην αυστραλιανή έρημο. Ο τόπος θα συμμαχήσει με τον Kelly και την γυναίκα του, Lizzie (Natassia Gorie Furber), ή με την ομάδα που τους καταδιώκει; Ο Warwick Thornton υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη διεύθυνση φωτογραφίας (μαζί με τον Dylan River) και μεταφέρει τις συμβάσεις του αμερικάνικου γουέστερν στην χώρα καταγωγής του δίνοντας διαφορετικό αέρα μέσα από την χρήση του ιδιαίτερου – αλλά πανέμορφου – τοπίου. Σε σενάριο των Steven McGregor και David Tranter, η γραμμική αφήγηση διασπάται με flashback και flashforward ταράζοντας τον χρόνο. Γεμάτη σασπένς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες, η ταινία σχολιάζει τη σημασία της πατρικής γης των Αβοριγίνων, τις φυλετικές διαφορές και τον ρατσισμό της δεκαετίας του '20.




Σωτηρία Παπαντωνίου:


Dolphin Man (Ελλάδα, Γαλλία, Καναδάς 2017)



Το Dolphin Man του Λευτέρη Χαρίτου είναι ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ, που διερευνά τη ζωή του θρυλικού δύτη και πρωταθλητή άπνοιας, Jacques Mayol. Ο Mayol είχε εμπνεύσει τη μυθοπλαστική ταινία Grand Bleu (1988) του Luc Besson με το Jean Marc-Barr στον βασικό ρόλο. Η αθωότητα και μία σχεδόν απόκοσμη νηφαλιότητα και ηρεμία χαρακτηρίζουν τον μυθοπλαστικό ήρωα, σε αντίθεση με τον πραγματικό Mayol που είναι πολύ πιο ανθρώπινος και πολυδιάστατος. Ο Marc-Barr, που έκανε την αφήγηση στο ντοκιμαντέρ, ανέφερε πριν την προβολή της ταινίας ότι ελπίζει μέσα από το ντοκιμαντέρ να μιλήσει ο αληθινός Mayol, καθώς η εικόνα που είχαμε σχηματίσει από το Απέραντο Γαλάζιο δεν ανταποκρινόταν, τελικώς, στην εμβληματική φιγούρα. Πλούσιο αρχειακό υλικό, πανέμορφες εικόνες του υποθαλάσσιου κόσμου και συνεντεύξεις ανθρώπων που συνδέονται άμεσα με τον διάσημο δύτη αποτελούν τα στοιχεία σύνθεσης του ντοκιμαντέρ, που διερευνά, πέρα από την ιδιαίτερη προσωπικότητα, δύο θέματα πανανθρώπινης εμβέλειας: τη θάλασσα και τον θάνατο.


I Am Not a Witch (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία 2017)



Σε ένα χωριό της Ζάμπια, ένα οχτάχρονο κορίτσι (Maggie Mulubwa) κατηγορείται για μαγεία. Η Rungano Nyoni στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της δεν διστάζει να θίξει τις προκαταλήψεις και τις δοξασίες που μαστίζουν τη γενέτειρά της, σε ένα φιλμ με έντονα τα στοιχεία της κοινωνικής σάτιρας. Η ταινία παρουσιάζει έναν κόσμο που ενήλικες κατηγορούν με ενθουσιασμό ένα μικρό κορίτσι για μαγεία, οι γυναίκες φοβούνται να κόψουν τα δεσμά που τις κρατούν αιχμάλωτες (οι λευκές κορδέλες είναι εύκολο να κοπούν, αλλά ο φόβος της τιμωρίας και οι προκαταλήψεις μιας κοινωνίας, όχι), ενώ ο μόνος τρόπος να γίνει αποδεκτή μία μάγισσα είναι μέσω του γάμου, αν και ούτε αυτός την προστατεύει πάντα από τις επιθέσεις του έξω κόσμου. Η ταινία αποτελεί ένα αλληγορικό παραμύθι για την κατάσταση των γυναικών στην Αφρική, αλλά και σε πολλές άλλες κοινωνίες, ενώ συνδυάζει την κοινωνική σάτιρα και τον μαγικό ρεαλισμό σε ένα καλαίσθητο όλον.


Beast (Ηνωμένο Βασίλειο 2017)



Το Beast αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σε σκηνοθεσία και σενάριο του Michael Pearce και είναι ένα σύνθετο οικογενειακό δράμα και δυνατό θρίλερ, που διερευνά τα όρια της ηρωίδας του. Η Moll ζει με τη συντηρητική μεγαλοαστική οικογένειά της σε ένα πλούσιο σπίτι στο Jersey. Σε ένα περιβάλλον ασφυκτικό, που δεν δίνει περιθώρια χαλάρωσης και διασκέδασης, η Moll θα γνωρίσει τον Pascal, που αποτελεί την προσωποποίηση του ανθρώπου που θα απέρριπτε η οικογένειά της. Παράλληλα, η εμφάνιση ενός κατά συρροή βιαστή και δολοφόνου κοριτσιών, που κυκλοφορεί στο νησί, δημιουργεί υποψίες, που πέφτουν στον Pascal. Το αφήγημα έχει δομηθεί σε αρχέτυπα παραμυθιού: ο δυναμικός πρίγκιπας σώζει την πριγκίπισσα από την κυριαρχική μητέρα και την καταπιεστική οικογένειά της. Το σκηνικό του νησιού με τις πανέμορφες παραλίες, το απειλητικό δάσος και το σπίτι της ηρωίδας ως άλλο δυσπρόσιτο παλάτι δημιουργούν σκηνογραφική σύνδεση με το παραμυθιακό στοιχείο. Beast: ένα σκοτεινό παραμύθι για ενήλικο κοινό που συνδυάζει το οικογενειακό δράμα, τον παραμυθιακό ρομαντισμό και το αγωνιώδες θρίλερ σε ένα λειτουργικό όλον και ενέχει τη δύναμη να μαγνητίσει τους/τις θεατές στο μυστηριώδες σύμπαν του.


***


Ραντεβού στο επετειακό 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.