1. Mind the art
  2. Εικαστικά

Η καραντίνα μέσα από την τέχνη της Σμαρώς Ταχματζίδου

γράφουν οι Σμαρώ Ταχματζίδου & η Κάλλη Σιαφάκα


Αγαπητέ αναγνώστη,


H τέχνη που θα έρθει θα είναι διαφορετική, θα είναι μια ερμηνεία που διασχίζει τις μέρες και τις ώρες. Πίνακες που ζωγραφίστηκαν υπό το βλέμμα του κορονοϊού και αφήνουν μια δεσμίδα ελπίδας μετά από μια σκληρή εικόνα. Βρεθήκαμε στην αβεβαιότητα της ζωης και στηριζόμαστε στη δύναμη της τέχνης.


Η Σμαράγδα Ταχματζίδου μας μιλάει για αυτήν την εμπειρία.



«Όποιος θέλει να είναι μόνος του, ας γίνει ζωγράφος» μας είχε πει ο δάσκαλος αυτοσχεδιασμού, σε κάτι σεμινάρια υποκριτικής που παρακολούθησα.


Ένα δίκιο το έχει.


Η τέχνη της ζωγραφικής ολοκληρώνει την «σκοπιμότητα» της απλά και μόνο από την διαδικασία.


Η ανάγκη για έκφραση όσων κουβαλάς, όσων είσαι, χρειάζεται μόνο εσένα, τα χέρια σου, μπογιές ή ό,τι άλλο αφήνει ίχνος και μια επιφάνεια. Ό,τι θέλεις να εκφράσεις παίρνει ύλη, εικόνα, υφή. Ο σκοπός επετεύχθη χωρίς να χρειάζεται θεατής, ακροατής, γευσιγνώστης ή ό,τι άλλο θέλεις. Η αγωνία της δημιουργίας, η παράνοια της εμπειρίας και άλλα τέτοια ευχάριστα, βρίσκονται στην διαδικασία και όχι στο τελικό αποτέλεσμα.


Οπότε αν με ρωτάς, οι συνθήκες που επέφερε η εξάπλωση του ιού, ήταν γνώριμες.


Απομόνωση και χρόνος είναι προ απαιτούμενα για να ζωγραφίσεις, οπότε ο αποκλεισμός οικείος, σίγουρα όχι σε τέτοιο βαθμό και διάρκεια.


Πρωτόγνωρη συνθήκη σε παγκόσμιο επίπεδο ο κοροναϊός, ο συναισθηματικός, ψυχοσωματικός κόσμος ,του καθενός, σε λεπτή κλωστή μεν, άπλετος χρόνος (που δεν θα γυρίσει πίσω) σε απομόνωση για ζωγραφική δε.


Την καραντίνα θα την περνούσα και συνεχίζω να την περνάω στο πατρικό μου, οπότε μετέφερα όσα υλικά θυμήθηκα, 5 σπρέι, κάτι λάδια, ένα διαλυτικό.


Ξεκίνησα την ζωγραφική μου καραντίνα βανδαλίζοντας έναν τοίχο (εξωτερικό) στο σπίτι της γιαγιάς. Οι θεματικές μου είναι συνήθως ανθρωποκεντρικές, όποτε ξεκίνησα με σπρέιδυο φιγούρες αγκαλιά. Άκρως εκτονωτικές οι πρώτες μέρες, μα μας τα χάλασε ο καιρός, ο βανδαλισμός δεν ολοκληρώθηκε, αλλά η «δουλειά» έγινε.


Μετέφερα την ζωγραφική διαδικασία πίσω στο πατρικό, έστησα έναν χώρο με ότι είχα.


Στην ζωγραφική μου ακολουθώ το Αction painting (αυτοματισμό/ζωγραφική δράσης), οπότε χρειάζομαι χώρο και μεγάλες επιφάνειες για να έχω ελευθερία κίνησης, χειρονομίας, γραφής. Παράλληλα μπλέκω με λεπτοδουλειές και ψυχαναγκασμούς Ρεαλισμού.


Καταπιάστηκα με πορτραίτα, το κάνω συχνά, και έπειτα «διαβάζω» στα πρόσωπα διάφορα.


Στο πρώτο πορτραίτο «διαβάζω» ένταση και μια αγανάκτηση , καλώς δράσαμε σαν χώρα αλλά πολλοί οι αντιρρησίες και προκλητικές συμπεριφορές σε φρενήρη σκαμπανεβάσματα. Φαντάζομαι εκτόνωσα το πώς απορρόφησα τις εξελίξεις των πρώτων ημερών. Σε μετέπειτα«αναγνώσεις» σίγουρα «διάβασα» και φόβο και ανησυχία, γεγονός που με πήγε στο να ξεκινήσω επόμενο πορτραίτο.


Σ' αυτό «διαβάζω» της στιγμή της συνειδητοποίησης. Είναι εκεί που λες «δεν περνάνε όλα από το χέρι μας» και επανέρχεσαι στο τώρα και την ζεις την καραντίνα σου.


«Διαβάζω»πολλές διαδικασίες, εκφράσεις και χειρονομίες, σίγουρα αποφορτισμένες και ζωηρές, έξω από μάσκες, γάντια και ιό.


Ζωγραφίζεις και βγαίνεις από τον ρεαλιστικό κόσμο και μπαίνεις σε έναν άλλον χωρίς οδηγίες χρήσης. Οπότε ξέχασα τη μάσκα, ενεργοποιήθηκε ο εαυτός.

Απλώνοντας την τρίτη πλέον επιφάνεια, ξεκινά άλλη μια διαδικασία, άλλος κύκλος χειρονομίας. Δεν ξέρω που θα πάει και τι θα διαβάσω στο τέλος, προς το παρόν έχω έναν περίεργο τύπο που χαμογελάει, σα να 'χει πάρει τα πάνω του μου μοιάζει.


Τις μέρες που παίρνω ρεπό από τα πορτραίτα, σκιτσάρω την γειτονιά με μολύβια σε χαρτιά.


Αν κάνω τον λογαριασμό, την καραντίνα την αντιμετώπισα σαν πάγωμα του χρόνου, σαν συγκέντρωση στον εαυτό και σαν συγκέντρωση στο τώρα όπως πρέπει να είναι στο κάθε τώρα.


Η κατάσταση δεν μπορούσε παρά να πυροδοτήσει δημιουργική έξαρση για τον κάθε καλλιτέχνη, έκαστος στα είδη του. Το κάναμε πριν, πόσο μάλλον έγκλειστοι σε «άδεια διαρκείας».










Σμαρώ Tαχματζίδου - Βιογραφικό


Η Σμαρώ Ταχματζίδου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, έζησε ως τα 18 της στο Σιδηρόκαστρο και επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη για σπουδές στην Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ.


Κατά την διάρκεια φοίτησης καταπιάστηκε με διάφορες τεχνικές, κινήματα και αναζητήσεις που οδήγησαν στο να επικεντρωθεί σε ανθρωποκεντρικής θεματολογίας ζωγραφικές, με έντονες επιρροές Αφηρημένου εξπρεσιονισμού, υιοθέτηση αυτοματισμού (action painting), σε συνδυασμό με σημεία Ρεαλισμού. Αγαπημένοι ζωγράφοι ο J. Pollock και ο E. Schiele, ο οποίος καθιστά για την εικαστικό τα πορτραίτα ως ένα αγαπημένο θέμα. Θεωρεί τα πορτραίτα πρόκληση και συνάμα συναρπαστικά καθώς από ίχνη μπογιάς σχηματίζεται η μορφή, η έκφραση και η ζωή. Αγαπημένα υλικά τα κάρβουνα και τα λάδια, τα καρβουνά χαρακτηρίζει μαγικά καθώς βγάζουν ποιότητες και γραφές που άλλα μέσα δεν, και τα λάδια ως ζωντανά και απρόβλεπτα φορές φορές καθώς μένουν ενεργά για ώρες.


Πήρε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και αποφοίτησε εκθέτοντας πίνακες μεγάλης κλίμακας, αποκλειστικά με action painting, προς έκφραση της ροής του χρόνου.

Έκτοτε ξεκίνησε και συνεχίζει να διδάσκει εικαστικές τέχνες σε Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.


Παράλληλα ξεκίνησε και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στο Διεθνές Ελληνικό Πανεπιστήμιο στο τμήμα του Strategic Product Design, με κατεύθυνση στο Creativity & Design, θέλοντας να εντρυφήσει στο βιομηχανικό σχεδιασμό. Ώθηση ήταν η ανάγκη για ψηφιοποίησητης τέχνης καθώς και η προσαρμογή της (τέχνης) σε καθημερινά αντικείμενα.


Ασχολήθηκε με γραφιστικές τέχνες και 3d modeling ετοιμάζοντας πορτφόλια με προτάσεις που κινούνται γύρω από την μοτοσικλέτα, τον εξοπλισμό και τα αξεσουάρ καθώς και γύρω από το σχεδιασμού επίπλου.


Αποφοίτησε με διπλωματική έρευνα στον τομέα των πτυσσόμενων επίπλων.

Συνεχίζει να σχεδιάζει έπιπλα κυρίως, μα παραμένει επικεντρωμένη στην ζωγραφική.


Τον Δεκέμβρη του 2019 έκανε την πρώτη ατομική έκθεση με τίτλο «Soseyety» , με μια σειρά πορτραίτων.


Έμπνευση , χρωματικές παλέτες και φόρμες αντλεί από την φύση σε όλες τις μορφές τέχνης που καταπιάνεται.


Επόμενα σχέδια αφορούν τις Ιαπωνικές τέχνες και γενικότερα μελετά την ιαπωνική φιλοσοφία ζωής και έκφρασης, είτε αφορά την καλλιγραφία, είτε τα ποιήματα χάικου είτε τα άνιμε. Άλλωστε θεωρεί πως καλύτερα παραδείγματα design και φιλοσοφίας από τους κήπους Ζεν, δεν υπάρχουν.


Facebook: https://www.facebook.com/smaro.saliv

Instagram: https://www.instagram.com/smarosaliv/