1. Cinema
  2. Κριτική ταινίας

"Όλα καλά" | Μια δυνατή ιστορία για τα λεπτά όρια ανάμεσα στα φύλα και τις συμπεριφορές τους.

γράφει η Χριστίνα Τσακμακά

Section: Διεθνές Διαγωνιστικό

Όλα καλά / Alles Ist Gut (2018)



Την Ελληνική πρεμιέρα της στο 59 ο ΦΚΘ έκανε η ταινία Όλα Καλά της γερμανίδας σκηνοθέτιδας, Eva Trobisch. Το Όλα Καλά αποτελεί τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτιδας και είναι η πτυχιακή της εργασία για το London Film School.


Η ιστορία ακολουθεί την τριανταπεντάχρονη Γιάνε (Aenne Schwarz), μια επαγγελματία στο χώρο των εκδόσεων που ζει με τον σύντροφό της και ανακαινίζουν το νέο τους σπίτι. Πραγματικά, όλα πάνε καλά, ώσπου ένα βράδυ, όταν γυρίζοντας από το reunion της σχολικής της τάξης, ένας άγνωστος που της μίλησε στο πάρτι (Hans Low), τη βιάζει. Η Γιάνε την επόμενη μέρα συνεχίζει να προσποιείται ότι στη ζωή της πηγαίνουν Όλα Καλά.


Ο τίτλος, φανερά ειρωνικός, σχετίζεται με την ψυχολογική κατάσταση μιας γυναίκας που πέφτει θύμα βιασμού από έναν συγγενή του νέου της αφεντικού. Προσποιείται πως «όλα είναι καλά», σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Επιλέγει τη σιωπή. Προσποιείται πως δεν συνέβη τίποτα και συντηρεί τη ρουτίνα της δουλειάς και της συντροφικότητας, νομίζοντας πως θα ανακτήσει τον έλεγχο. Στην ουσία, ο τίτλος είναι ένας αμυντικός μηχανισμός άρνησης της χαρακτήρα.


Η Trobisch προσεγγίζει το θέμα τόσο διακριτικά και χαμηλόφωνα, όπως κάνουν και οι περισσότερες γυναίκες. Στο ίδιο μήκος κύματος ερμηνεύει και η Aenne Schwarz. Η Γιεν εκπροσωπεί τη μέση γυναίκα που πέφτει θύμα βιασμού από έναν άντρα που αρνείται να σεβαστεί το όχι. Ο βιαστής δεν είναι ένα κτήνος, αλλά ένας άντρας «της διπλανής πόρτας». Και αυτό είναι που θέλει να τονίσει.


Η σκηνοθέτις κινηματογραφεί την ιστορία της ακολουθώντας μια αισθητική πολύ κοντά στο σινεμά του Lars Von Trier. Με ένα σενάριο με τη γυναίκα στο κέντρο της ιστορίας, με τη κάμερα στο χέρι να την ακολουθεί καθ' όλη τη διάρκεια και με πολλά jump cuts. Τα χρώματα της ταινίας συνδυάζουν θερμές και ψυχρές αποχρώσεις του απαλού μπλε και του ροζ. Κυλάει ήρεμα, όπως ήρεμη θέλει να δείχνει και η Γιεν. Η επιτυχία της ταινίας είναι πως κρατάει και το μέσο θεατή ήρεμο, σαν να μην βλέπει τι πραγματικά έχει συμβεί και συγκαλύπτει την αποτρόπαια πράξη. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.


Πρόκειται για μια δυνατή ιστορία που μας ωθεί να εξετάσουμε τα λεπτά όρια ανάμεσα στα φύλα και τις συμπεριφορές τους. Καμουφλάρει με μεγάλη επιτυχία τη βία που αντιμετωπίζει το γυναικείο φύλο καθημερινά στο δρόμο, στη δουλειά, στα social media, παντού. Αυτό, που το προσπερνάμε με τη φράση «Όλα Καλά, δεν έγινε και τίποτα».