1. Interviews

Όταν το αρχαίο δράμα συναντάει τη ροκ μουσική, από πίσω βρίσκεται ο Άρης Μπινιάρης

συνέντευξη στην Δάφνη Τσαρτσαρού

Μετά από την παρθενική του εμφάνιση στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σκηνοθετώντας τους «Πέρσες», ο ρηξικέλευθος καλλιτέχνης, Άρης Μπινιάρης, παίρνει τα ηνία στη σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, για να παρουσιάσει ένα ακόμα αρχαίο δράμα. Οι «Βάκχαι» του Ευριπίδη, έγιναν αφορμή, για να επιστρέψει και να προβάλλει αυτή τη φορά, τη σύγκρουση του Θεού Διόνυσου με το βασιλιά Πενθέα, μέσα από μια προσέγγιση βασισμένη στη δυναμική της ροκ και πανκ μουσικής. Ο σκηνοθέτης επιθυμεί ν'αγγίξει όλες τις αισθήσεις των θεατών, μέσα από μια μουσικοθεατρική παράσταση αποτελούμενη από μια ομάδα επιλεγμένων ερμηνευτών και δύο μουσικών. Ο Άρης Μπινιάρης, λοιπόν, μιλάει στον Εξώστη, για το νέο του θεατρικό εγχείρημα, αλλά και για την εμπειρία του στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.


photo @ Nick Knight


Έχετε ασχοληθεί αρκετά, σκηνοθετικά, με αρχαία κείμενα. Τί είναι αυτό που σας κεντρίζει το ενδιαφέρον σε αυτά, ώστε να τα επιλέγετε; Οι ποιητές που έγραψαν τα έργα αυτά, τόλμησαν στην εποχή τους να είναι επίκαιροι. Τόλμησαν να συσχετιστούν με την προβληματική του καιρού τους και δεν δίστασαν να αναδιαμορφώσουν παραδοσιακούς μύθους έτσι ώστε να προτείνουν νέες ποιητικές φόρμες.


Έχετε ανεβάσει παράσταση, τους «Πέρσες», στην Επίδαυρο. Πώς θα χαρακτηρίζατε αυτή την εμπειρία; Ανακαλώντας την εμπειρία των Περσών στην Επίδαυρο, αισθάνομαι γοητεία. Γοητεία που συνεχίζει να μου ασκεί τόσο η δυναμική του αρχαίου χώρου όσο και η δυναμική του ίδιου του έργου.


Τώρα, όμως, έχει σειρά ο Ευριπίδης και οι «Βάκχες» του. Γιατί, επιλέξατε αυτό το έργο; Επέλεξα αυτό το έργο γιατί εισηγείται τη διονυσιακή δυναμική, τη ζωογόνο και ζωοφόρο ορμή της φύσης των πραγμάτων, η οποία διεκδικεί το χώρο της σε μια κοινωνία που μοιάζει ανήμπορη να επιχειρήσει το βήμα προς τη νέα εποχή. Μια κοινωνία που διαλύεται, τελικά, εξαιτίας της ορκισμένης εμμονής στις αντιστάσεις της.


Ποιος χαρακτήρας αυτού του έργου πιστεύετε πως προκαλεί περισσότερο ενδιαφέρον; Δεν πιστεύω πως κάποιος χαρακτήρας του έργου προκαλεί περισσότερο ενδιαφέρον από κάποιον άλλο. Κάθε χαρακτήρας αποτελεί κομμάτι ενός ενιαίου οργανισμού. Στις συνδέσεις μεταξύ των επιμέρους κομματιών βρίσκεται το ενδιαφέρον. Στην δική μας ανάγνωση το κέντρο βάρους βρίσκεται στον χορό. Ένας χορός όμως τελεστών και όχι Βακχών όπως στο έργο του Ευριπίδη. Ένας χορός τελεστών που αναπαριστά και αφηγείται την ιστορία των Βακχών σαν μια παραβολή.


Η μουσική είναι βασικό στοιχείο στις παραστάσεις σας. Κυρίως, το ροκ είδος. Για ποιο λόγο κάνετε τη συγκεκριμένη επιλογή και πώς καταφέρνετε να τη συνδυάσετε με αυτού του είδους τα κείμενα; Με αυτήν τη μουσική μεγάλωσα κι αυτήν ακόμα ακούω, είναι ένα φίλτρο για να βλέπω τα πράγματα. Η ροκ έχει το νεύρο και τη δυναμική για να αποδώσει την επιθετική, επαναστατική φόρα που έχουν οι Βάκχες. Γιατί οι Βάκχες είναι σαν ένα βέλος, μια μονοκόμματη κίνηση, θαρρείς κι ο Ευριπίδης χρησιμοποιεί όλο το έργο για να μας δείξει, στο τέλος-τέλος, την άδεια σκηνή με το διαμελισμένο πτώμα του Πενθέα, συμβολίζοντας έτσι τον λανθάνοντα τρόπο να γίνει κανείς ένα με το σύνολο.


Στην καθημερινότητά σας, η μουσική παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως στη δουλειά σας; Όσο μπορώ προσπαθώ να μην χάνω την επαφή μου με νέα και παλιά ακούσματα. Δυστυχώς λόγο φόρτου εργασίας δεν ακούω μουσική όσο χρόνο θα ήθελα.


Είναι το θέατρο και η σκηνοθεσία, αυτά που πάντα ονειρευόσασταν να κάνετε; Το θέατρο και η σκηνοθεσία ήταν και είναι μέσα σε διάφορα πράγματα που ονειρεύομαι να κάνω.


Μετά από τις «Βάκχες», τί έχει σειρά; Το μόνο που είναι αυτή τη στιγμή ανακοινώσιμο είναι μια παράσταση με αφορμή τη νικηφόρα περίοδο του πολέμου του 1940. Πρόγονοί μου πολέμησαν τα χρόνια εκείνα και υπάρχει κάτι στα γεγονότα αυτά που με συγκινεί βαθιά.





Συντελεστές

Διασκευή βασισμένη στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά: Άρης Μπινιάρης, Θεοδώρα Καπράλου

Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης

Δραματουργική Επεξεργασία: Θεοδώρα Καπράλου

Σκηνικά & Κοστούμια: Πάρις Μέξης

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Μουσική: Βίκτωρας Κουλουμπής, Πάνος Σαρδέλης

Κίνηση: Αμάλια Μπένετ

Sound design & Ηχοληψία παράστασης: Χάρης Κρεμμύδας

Βοηθός ενδυματολόγου: Δάφνη Ηλιοπούλου

Βοηθός σκηνογράφου (intern): Δέσποινα Φαρίδου

Μετάφραση υπερτίτλων στα αγγλικά: Μέμη Κατσώνη

Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρία Δούρου

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση


Ερμηνεύουν: Γιώργος Γάλλος, Άννα Καλαϊτζίδου, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Λούλης, Αμάλια Μπένετ, Άρης Μπινιάρης, Εύη Σαουλίδου, Κωνσταντίνος Σεβδαλής, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Χάρης Χαραλάμπους

Μουσικοί: Βίκτωρας Κουλουμπής (ηλεκτρικό μπάσo), Πάνος Σαρδέλης (τύμπανα)


Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

21 Μαρτίου – 1 Απριλίου 2018 (εκτός Δευτέρας-Τρίτης)

Κεντρική Σκηνή | 20:30

Με υπέρτιτλους στα αγγλικά: τα Σαββατοκύριακα 24 & 25 και

31 Μαρτίου & 1 Απριλίου 2018

Εισιτήρια:

Κανονικό: 5, 7, 15, 20, 24 €

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 12, 16, 19 €

Παρέα 10+ άτομα: 11, 14, 17 €

Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €

Ανεργίας, ΑμεΑ: 5 € | Συνοδός ΑμεΑ: 10 €

Ομαδικές κρατήσεις στο groupsales@sgt.gr