1. Cinema
  2. Εξώστης Θ

Ταινίες στο ΦΚΘ 60 | Τα Χελιδόνια της Καμπούλ (Γαλλία, 2019)

γράφει η Χριστίνα Τσακμακά


Section: Ανοιχτοί Ορίζοντες


Την επίσημη Ελληνική πρεμιέρα της πραγματοποίησε χθες το βράδυ στο επετειακό 60ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η ταινία «Τα Χελιδόνια της Καμπούλ» των Zabou Breitman, Eléa Gobbé-Mévellec.

Το σενάριο της ταινίας αποτελεί διασκευή του ομόνυμου βιβλίου του Αλγερινού συγγραφέα Yasmina Khadra. Στην καυτή Καμπούλ, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ανάμεσα στα ερείπια του πολέμου, δύο άντρες και δύο γυναίκες ψάχνουν το νόημα της ζωής τους ένας ιστορικός και μία ζωγράφος που τους απαγορεύεται να ασκήσουν το επάγγελμά τους, ένας φύλακας που εκμηδενίζεται στη σκιά των δημόσιων εκτελέσεων, μία ανίατα άρρωστη σύζυγος.


Η Zabou Breitman, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά μια ταινία κινουμένων σχεδίων και η animator Eléa Gobbé-Mévellec στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο επιλέγουν την τεχνική 2D watercolor-style animation για να αφηγηθούν τις ιστορίες των τεσσάρων χαρακτήρων τους. Ένα σύνολο εικαστικά εξαιρετικών και σπαρακτικών εικόνων που παρουσιάζουν το μαρτύριο ενός έθνους που έχει παραδωθεί στη τυραννία των Ταλιμπάν. Εκεί που η αξιοπρέπεια, ο έρωτας και η ελευθερία υποκύπτουν στον πόλεμο και την τρέλα. Εκείη ελπίδα και ο έρωτας που προσπαθούννα επιβιώσουν στο νοσηρό αυτό περιβάλλον. Ο φόβος έχει τρυπώσει στην καρδιά και στο μυαλό των πολιτών, οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα και όχι ως ανθρώπινα όντα. Αναγκάζονται να κυκλοφορούν με μπούρκα και να κρύβουν κάθε συναίσθημά τους, λιντσάρονται δημόσια. Γυναίκες που προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ φεουδαρχισμού και εκσυγχρονισμού.

Στο σύνολό της είναι μια εξαιρετική ταινία, με πολύ καλό ρυθμό, εικόνες και ερμηνείες. Ωστόσο, κάτι που γειώνει τον ρεαλισμό της αφήγησης είναι το σπικάζ στα Γαλλικά που ντύνει την ταινία. Ο ρεαλισμός θα είχε απογειωθεί αν το σπικάζ είχε αποδωθεί στην Περσική (νταρί) ή Παστού ομιλούμενη γλώσσα του Αφγανιστάν.



Τα Χελιδόνια της Καμπούλ έκαναν πρεμιέρα στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του 72ου Φεστιβάλ των Καννών και είναι ένα από τα διαμαντάκια του 60ου ΦΚΘ. Μια ταινία ύμνος στη γυναίκα και στην επλίδα πουέρχεται μέσα από την αυτοθυσία και την ανθρωπιά.