1. Θέματα

Τρεις μέρες στο Primavera Sound Festival

κείμενο - φώτος της Ηλιάνας Κυρίτση


Η απόφαση να ταξιδέψω στη Βαρκελώνη και να παρακολουθήσω το Primavera Sound Festival ήταν κάθε άλλο παρά μελετημένη. Ένα τηλεφώνημα, ελάχιστη σκέψη και ένα online booking εισιτηρίων αργότερα, βρέθηκα καθισμένη στο γραφείο να μονολογώ "άντε να δούμε..".



Η είσοδος του φεστιβάλ.


Πρόκειται για το φεστιβάλ της Primavera Sound, μιας ισπανικής εταιρείας προώθησης μουσικής με έδρα τη Βαρκελώνη που ασχολείται με τη διοργάνωση φεστιβάλ πάνω από δεκαέξι χρόνια. Με αφετηρία ένα σχετικά μικρό φεστιβάλ το 2001, σήμερα είναι ένα από τα γνωστότερα μουσικά φεστιβάλ στην Ευρώπη, με το κοινό να υπερβαίνει τα 200.000 άτομα. Αυτό που κάνει το Primavera Sound ξεχωριστό, εκτός από τη μαγική ικανότητα του να φιλοξενεί καλλιτέχνες από διάφορες μουσικές σκηνές και είδη δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο σύνολο με απόλυτη συνέχεια, είναι η σκηνή Primavera Pro που τρέχει παράλληλα. Πρόκειται για μία παγκόσμια συνάντηση επαγγελματιών του χώρου, που αποτελεί διεθνή αφετηρία της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής : συνέδρια, σεμινάρια, workshops και συζητήσεις τις πρωινές ώρες, και live ανερχόμενων καλλιτεχνών τις βραδινές, δίνουν σε όσους συμμετέχουν ευκαιρίες ενασχόλησης με τη μουσική βιομηχανία.

Έντεκα stages, δύο club, οκτώ headliners - μετά την ακύρωση του Frank Ocean, και συνολικά περισσότεροι από εκατόν ογδόντα καλλιτέχνες συμπληρώνουν το πάζλ για μία από τις μεγαλύτερες μουσικές εμπειρίες.


Την Πέμπτη 1η Ιουνίου, πρώτη μεγάλη μέρα του φεστιβάλ (είχε προηγηθεί ένα διήμερο μεμονωμένων live σε άλλα σημεία της πόλης) κάναμε την πρώτη μας αναγνωριστική βόλτα στο Parc Del Forum, τον τεράστιο χώρο που φιλοξενεί τη διοργάνωση από το 2005. Η πρώτη επαφή ήταν σοκαριστική: αποθαρρυντικές γιγάντιες ουρές κόσμου που περίμενε να ανταλλάξει τα εισιτήρια του με τα βραχιολάκια του φεστιβάλ, φωνές και χάος ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπε κανείς βγαίνοντας απο το μετρό. Ευτυχώς, η εμπειρία της διοργάνωσης διέψευσε την χαοτική εικόνα αμέσως. Οι ουρές είχαν μέσο όρο αναμονής τα είκοσι λεπτά, το προσωπικό ήταν απίστευτα φιλικό και πρόθυμο να λύσει την κάθε απορία μας, και το κάθε πόστο ήταν επανδρωμένο με πολλούς υπαλλήλους και εθελοντές ώστε να κυλάει γρήγορα η κάθε διαδικασία. Τα bar και οι τουαλέτες (κι όμως!) είχαν εύκολη πρόσβαση με μικρή αναμονή, και η κάθε μπάντα τηρούσε το πρόγραμμα της με απόλυτη ακρίβεια.


Εκείνη τη μέρα κλείσαμε στο Parc Del Forum δώδεκα ώρες. Εξουθενωτικές μεν, συναρπαστικές δε. Παρόλο που το πρόγραμμα ήταν μελετημένο ώστε οι headliners να μην συμπίπτουν, χρειάστηκε αρκετές φορές να χωριστούμε σε διάφορετικά stages. Χορέψαμε στο ρυθμό των pop Glass Animals, και βιώσαμε την απίστευτη ικανότητα των Bon Iver να δημιουργούν τη δική τους ατμόσφαιρα. Ακούσαμε απο μακριά τους Slayer να ξεσηκώνουν το κοινό τους όπως μόνο αυτοί ξέρουν με την πολυετή εμπειρία τους, όσο εμείς κάναμε διάλειμμα και προετοιμαζόμασταν για τη συνέχεια. Το βράδυ μας έκλεισε με τον Aphex Twin, τον Ιρλανδό συνθέτη που έχει θέσει τα θεμέλια της ηλεκτρονικής μουσικής.


Αντικοινωνικός όπως του αρμόζει, βγήκε χωρίς να χαιρετήσει το κοινό που δεν σταμάτησε να χορεύει καθόλου.


Aphex Twin. Φωτογραφία αρχείου του Primavera Sound.



Η επόμενη μέρα του φεστιβάλ ήταν ίσως η καλύτερη. Το κοινό ήταν καλύτερα προετοιμασμένο και οργανωμένο και αδιαμφισβήτητα μεγαλύτερο αριθμητικά από την προηγούμενη μέρα. Μπορεί εμείς να αργήσαμε και να χάσαμε τους The Growlers, τα σχόλια που ακούσαμε όμως ήταν θετικά. Πριν προλάβουμε να ξενερώσουμε που δεν προλάβαμε, οι The XX ανέβηκαν στην μεγαλύτερη σκηνή του φεστιβάλ και μας έκαναν να ξεχάσουμε τα πάντα. Η Romy, o Oliver και ο Jamie XX ξεκίνησαν το live τους δηλώνοντας πως πρόκειται για ένα απο τα αγαπημένα τους φεστιβάλ στον κόσμο. Χορέψαμε, τραγουδήσαμε, ανατριχιάσαμε και συγκινηθήκαμε με τον ήχο τους και μιάμιση ώρα αργότερα είδαμε τους φανταστικούς Run The Jewels της hiphop σκηνής να μας δείχνουν πως μια μπάντα μπορεί να κρατήσει το κοινό στον αέρα για δυο ώρες. Το κενό του Frank Ocean καλύφθηκε εξαιρετικά, και αμέσως μετά τρέξαμε πίσω στη μεγάλη σκηνή όπου απολαύσαμε τον Jamie XX σε solo εμφάνιση μέχρι τις τρείς το πρωί. Μην έχοντας σταματήσει καθόλου να κουνιόμαστε στο ρυθμό διαφορετικών ειδών μουσικής, και χωρίς να έχει σημασία αν ξέραμε τον εκάστοτε καλλιτέχνη, το βράδυ μας έκλεισε στην μικρότερη (θεωρητικά) σκηνή υπό τους ηλεκτρονικούς ήχους πρώτα του Flying Lotus και στη συνέχεια των Talaboman μέχρι το ξημέρωμα. Οι σκληρότεροι που άντεξαν λίγο παραπάνω, συνέχισαν στα after party του Primavera Bits.



Η "μικρή" RayBan Stage.


Η τρίτη μέρα, ήταν σίγουρα πιο χαλαρή από τις προηγούμενες. Το κοινό λιγότερο από τις προηγούμενες μέρες και εμφανώς κουρασμένο, δε δίστασε να εκμεταλλευτεί κάθε λεπτό της τελευταίας ημέρας του φεστιβάλ. Οι Arcade Fire, με το χαρωπό και γλυκό mood που τους χαρακτηρίζει, αψήφησαν τα μικρά τεχνικά προβλήματα που προκάλεσε ο δυνατός αέρας εκείνης της μέρας (δεν λειτουργούσαν οι οθόνες και το μεγαλύτερο μέρος του κοινού δεν είχε οπτική επαφή) και έδωσαν την ψυχή τους πάνω στη σκηνή για δύο ολόκληρες ώρες. Τις HipHop εμφανίσεις ολοκλήρωσε αμέσως μετά ο βρετανός Skepta που μας ξεσήκωσε μέχρι να γυρίσουμε στη "μικρή" σκηνή και να κλείσουμε το βράδυ μας με το pop υπερθέαμα που προσέφεραν οι (chk,chk,chk).


Σε τελική ανάλυση, παρά την κούραση μετά το τέλος της τρίτης μέρας, το Primavera Sound Festival αποτελεί σίγουρα μία από τις μεγαλύτερες και πιο φανταστικές εμπειρίες. Είναι το lineup, ο χώρος, η οργάνωση, η διάθεση του κόσμου, και η μαγική ατμόσφαιρα που μας κάνουν να θυμόμαστε αυτές τις μέρες έντονα, με μια ελπίδα να καταφέρουμε κάποια στιγμή να δούμε ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Ελλάδα.