1. Mind the art
  2. Βιβλίο

Ξενοφῶν Φύτρος «Ἀγαπημένο μου ἡμερολόγιο».

Τοῦ Τάσου Γέροντα

Ξενοφῶν Φύτρος «Ἀγαπημένο μου ἡμερολόγιο». Ἐκδόσεις Bell 2021.



360 σελίδες στό τυπικό, μέτριας ὑφῆς χαρτί τῶν ἐκδόσεων, μέ ἐπιμέλεια πού ἐπιδέχεται βελτίωση, πολύ καλή ἐκτύπωση καί βιβλιοδεσία. Τό ὄμορφο ἐξώφυλλο δίνει μιά εἰκόνα γιά τό τί θά ἀκολουθήσει.


Βρισκόμαστε στήν Ἀθήνα τό 2031. Ἡ χώρα ἔχει βγεῖ ἀπό τό εὐρώ καί τή Συνθήκη Σενγκέν. Ὁ πληθωρισμός καλπάζει, τό νόμισμα IOUἔχει ἀξία ἀντίστοιχη μέ τίς κατοχικές δραχμές. Τά σύνορα ἔχουν γίνει σουρωτήρι, οἱ ξένοι μετανάστες-πρόσφυγες ἔχουν γεμίσει τή χώρα. Ἡ ἀνομία κυριαρχεῖ. Τό πρακτικά ἀνύπαρκτο κράτος φροντίζει μόνο τούς κρατοῦντες καί τούς οἰκονομικά ἰσχυρούς. Ὁ ἀνελέητος ἰός σκοτώνει ἀδιακρίτως. Ἡ ἀξία τῆς ζωῆς ἔχει εὐτελιστεῖ.


Στήν ἱστορία μπλέκονται δύο περιγραφές, οἱ ὁποῖες ξεχωρίζουν ἀπό τή διαφορετική γραμματοσειρά. Τό ἕνα, καί μεγαλύτερο σέ ἔκταση κομμάτι ἔχει τριτοπρόσωπη περιγραφή ὅσων ἀπό πάνω παρακολουθεῖ ὁ ἀφηγητής. Παρακολουθεῖ δημοσιογράφους, ἀστυνόμους, πολιτικούς. Ἔτσι μαθαίνουμε τίς ἀνίερες συμμαχίες μέσα στούς δημοσιογραφικούς κύκλους, στό Τμῆμα Ἀνθρωποκτονιῶν τῆς ἀστυνομίας, ἀκόμα καί μέσα στό Ὑπουργικό Συμβούλιο. Παράλληλα βλέπουμε καί τίς ἀντίστοιχες κόντρες καί τρικλοποδιές. Συμμαχίες καί ἴντριγκες πάνω στίς πάμπολλες ἄλυτες ὑποθέσεις δολοφονιῶν, πάνω στόν χειρισμό τῆς κρίσης σέ κάθε ὑποθργεῖο, στίς προωθήσεις καί στά «θαψίματα» στούς δημοσιογραφικούς κύκλους. Βλέπουμε τήν κατάπτωση τῆς κοινωνίας: ἀπρόσιτα γκέτο, ἀπροκάλυπτη ἐκμετάλλευση μεταναστῶν, ἀνύπαρκτο σύστημα ὑγείας, πού βασίζεται στίς ἀτομικές προσπάθειες λίγων ἡρώων, διαφθορά, μίζες στούς ὑπουργούς, ἐκβιομηχάνιση καί παράνομο σέξ: κούκλες τοῦ σέξ, μηχανικοί ζιγκολό. Καί μέσα στή ζοφερή ἀτμόσφαιρα ἀναπτύσσεται μιά ἐρωτική σχέση στούς ἀστυνομικούς κύκλους. Κυρίως ὅμως παρακολουθούμε δολοφονίες, ἀκατανόητες δολοφονίες.


Τό δεύτερο κομμάτι εἶναι ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιο τοῦ καθ' ὁμολογίαν δολοφόνου αὐτῶν τῶν δολοφονιῶν. Σ' αὐτό διαβάζουμε περιγραφές τῶν φόνων ἀλλά καί ἐκτενεῖς περιγραφές τῶν συνθηκῶν ζωῆς στήν Ἀθήνα. Περισσότερο ὅμως διαβάζουμε σχόλια γιά τήν πολιτική σκηνή καί τίς κοινωνικές συνθῆκες. Καί ὅπως προχωρᾷ ἡ ἀνάγνωση, ὁ δολοφόνος ἀρχίζει νά γίνεται κάπως συμπαθής, παρά τήν ὠμότητα τῶν φόνων καί τῶν περιγραφῶν τους.


Ὅπως προχωρᾷ ἡ πλοκή, περιπλέκεται. Πρός τό τέλος κάτι ἀρχίζει νά διαφαίνεται, κάποιο μοτίβο. Τό ἀντιλαμβάνεται ὁ δολοφόνος. Ἡ ὑπόθεση βαίνει πρός τή διαλεύκανσή της. Ὁ δολοφόνος ἀποκαλύπτεται, τό ὁμολογεῖ. Εἶναι ὁμως ἔτσι; Στίς τελευταῖες σελίδες ἡ ἀνατροπή κυριαρχεῖ. Χρησιμοποιώντας μιά πληροφορία κρυφή μέχρι τότε, ὁ συγγραφέας ἀνατρέπει τήν προηγούμενη ἀνατροπή καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν πλήρη ἀποκάλυψη. Τότε οἱ τελευταῖες προτάσεις τῶν προηγούμενων κεφαλαίων, πού μερικές φορές ἔμοιαζαν μέ γρίφους, ὅλες δένουν μεταξύ τους. Αὐτές οἱ τελευταῖες προτάσεις συχνά συνταράσσουν τόν ἀναγνώστη μέ τήν ὠμότητα, τήν εἰλικρίνεια, τόν στοχασμό.


Ἐν ὀλίγοις, ἔχουμε ἕνα ἰδιαίτερα καλογραμμένο βιβλίο, μέ σφιχτή πλοκή, γρήγορο ρυθμό, παραστατική ἀπεικόνιση μιᾶς κατεστραμμένης Ἑλλάδας, μερικούς πολύ ἐνδιαφέροντες χαρακτῆρες καί ἕνα συναισθηματικά φορτισμένο τέλος. Ἀξίζει τήν προσοχή σας καί τόν χρόνο σας.


Μιά ὁλόκληρη χώρα ξέσκιζε τίς σάρκες της.


«Τσαρλατάνοι πού ἐπιμένουν ὅτι ἡ μάσκα προκαλεῖ ἄσθμα, ἡ παροχή ὀξυγόνου καίει τούς πνεύμονες καί τά ἐμβόλια ἔχουν τσίπ καί δορυφορική κεραία».